Astronomia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:   Wirtualny Wszechświat > Astronomia > Narzędzia i metody astronomii  
  Tematy
- Historia astronomii
- Narzędzia i metody astronomii
- Teleskopy i detektory
- Instrumenty pomocnicze i techniki obserwacyjne
- Pozaziemskie obserwatoria astronomiczne
- Astronomia sferyczna i praktyczna
- Badania kosmiczne
- Układ Słoneczny
- Słońce
- Galaktyki
- Kosmologia
- Gwiazdozbiory całego roku
- Eseje

  Szukacz




Teleskopy i detektory
 
 [ 1 ]   [ 2 ]   [ 3 ]   [ 4 ]   [ 5 ]

Powiedzmy teraz kilka słów o detekcji innych typów sygnałów biegnących z Kosmosu. Promieniowanie kosmiczne to niefortunna nazwa obejmująca docierające do nas z poza Ziemi cząstki, tj. elektrony, protony i jądra wielu cięższych atomów. Do ich detekcji stosuje się w astronomii cały arsenał przyrządów znanych fizykom eksperymentatorom: emulsje jądrowe, liczniki, scyntylatory, komory jonizacyjne itd. Oczywiście, bezpośrednia detekcja cząstek promieniowania kosmicznego możliwa jest tylko z poza atmosfery, na pokładzie sztucznego satelity. Na powierzchni Ziemi, nawet w wysokich górach, rejestruje się tylko kaskady cząstek wtórnych wytwarzanych w reakcjach wywoływanych w atomach gazów atmosferycznych przez nadbiegające z przestrzeni kosmicznej cząstki.

Większe kłopoty związane są z rejestracją neutrin i lokalizacją ich źródła. W pierwszych eksperymentach tego rodzaju (R. Davis, 1968) kierunek pozostawał nieznany. Detektorem był zbiornik czterochlorku węgla C2Cl4, gdyż wiadomo było, że przy swojej ogromnej przenikliwości neutrina stosunkowo często mogą wchodzić w reakcje z jądrami atomów chloru. Detektor miał rejestrować neutrina słoneczne o energii przekraczającej 814 keV, produkowane w jednej z pobocznych reakcji cyklu protonowego, toczącego się we wnętrzu Słońca. Potężny strumień tych neutrin nieustannie przenika cały Układ Słoneczny, dlatego można było oczekiwać, że niezwykła przenikliwość neutrin zostanie skompensowania ogromnym ich strumieniem. Oddziaływanie neutrina z chlorem zachodzi według reakcji

37Cl +     37Ar + e.

Powstający w jej wyniku argon jest nietrwały, zatem wskutek nieustannego przenikania neutrin przez zbiornik ustala się po pewnym czasie równowaga: średnio tyle samo atomów argonu powstaje, co ubywa. Z ich ilości w zbiorniku można wnioskować o natężeniu strumienia słonecznych neutrin. O subtelności eksperymentu najlepiej świadczy to, że w zbiorniku zawierającym kilkaset ton czterochlorku węgla znajduje się nie więcej niż 100 atomów argonu. Niemniej znamy sposoby, by je policzyć! Na podobnej zasadzie działają nowsze detektory galowe, wykorzystujące reakcję

71Ga +     71Ge + e,

przy czym biorące w niej udział neutrina mają energię sięgającą 260 keV i produkowane są w głównej gałęzi cyklu protonowego.

Detektor neutrinowy nowej generacji to wypełniony wodą basen o ścianach gęsto pokrytych fotopowielaczami zdolnymi rejestrować każdy błysk w wodzie. Neutrino, zderzywszy się z elektronem w basenie, może przekazać mu taką energię, że wynikająca z niej prędkość przekroczy prędkość światła w wodzie. Elektron emituje wtedy tzw. promieniowanie Czerenkowa, które rejestrują fotopowielacze, a z jego rozkładu i natężenia można wnioskować o energii neutrina i kierunku jego przylotu. Za pomocą takich detektorów zarejestrowano neutrina wyemitowane przy wybuchu supernowej w Wielkim Obłoku Magellana w 1987 r.

 [ 1 ]   [ 2 ]   [ 3 ]   [ 4 ]   [ 5 ]

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach