Astronomia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:   Wirtualny Wszechświat > Astronomia > Badania kosmiczne  
  Tematy
- Historia astronomii
- Narzędzia i metody astronomii
- Astronomia sferyczna i praktyczna
- Badania kosmiczne
- Wprowadzenie
- Badania Ziemi
- Sondowanie Układu Słonecznego
- Układ Słoneczny
- Słońce
- Galaktyki
- Kosmologia
- Gwiazdozbiory całego roku
- Eseje

  Szukacz




Badania Ziemi
 
 [ 1 ]   [ 2 ]   [ 3 ]   [ 4 ]   [ 5 ]   [ 6 ]   [ 7 ]

  >>>
Huragan Floyd, sfotografowany 15 września 1999 r. nad wschodnim wybrzeżem USA przez satelitę NOAA GOES. Fot Laboratory for Atmospheres/NASA.

Drugim po meteorologii najpoważniejszym obecnie użytkownikiem orbit geostacjonarnych jest telekomunikacja. Pierwszą próbą wykorzystania sztucznych satelitów w tej dziedzinie było wyniesienie na orbitę okołoziemską 12 sierpnia 1960 r. obiektu Echo 1 - wielkiego balonu o metalizowanej powłoce, która miała działać jak lustro odbijające fale elektromagnetyczne. Ten pomysł nie znalazł jednak powszechniejszego zastosowania. Wkrótce po nim pojawiły się pierwsze satelity Telstar, pełniące rolę prototypowych stacji przekaźnikowych odbiorczo-nadawczych. Dzięki nim dokonano pierwszych transmisji audycji telewizyjnych przez Ocean Atlantycki w 1962 r. Z trzech obiektów pierwszej doświadczalnej serii satelitów łącznościowych SYNCOM dopiero ostatni, wystrzelony 19 sierpnia 1964 r., udało się wprowadzić na orbitę, której minimalna i maksymalna odległość od powierzchni Ziemi wynosiły, odpowiednio, 34 191 i 36 271 km. SYNCOM 3 był pierwszym sztucznym satelitą Ziemi poruszającym się po orbicie geostacjonarnej.

Od tej pory telekomunikacja satelitarna zaczęła się bardzo szybko rozwijać. Jest to już jednak przede wszystkim postęp techniczny oparty na niezmiennej zasadzie stacji przekaźnikowej krążącej wokół Ziemi najczęściej po orbicie geostacjonarnej. Znany obecnie z codziennej praktyki niebywały wzrost możliwości i rozwój różnych systemów łączności doprowadził do tego, że do końca 1999 r. po orbitach geostacjonarnych obiegało Ziemię ponad 700 obiektów, wśród których było około 230 działających satelitów łącznościowych, meteorologicznych i innych. Stwarza to, oczywiście, wiele najrozmaitszych problemów organizacyjno-prawnych, nad którymi stale czuwają różne organizacje międzynarodowe, takie jak INTELSAT w dziedzinie łączności satelitarnej; do organizacji tej należy ponad 120 krajów.

Zbliżony do zagadnień łączności satelitarnej jest problem nawigacji. Wyznaczanie pozycji na powierzchni Ziemi jest podstawowym zadaniem geodezji. Obserwacje sztucznych satelitów Ziemi stworzyły możliwość zakładania sieci triangulacji przestrzennej, rozwiązując tym samym trapiący dotychczas geodetów problem wielkich odległości (np. między kontynentami). Pierwszy satelitarny system nawigacyjny Transit powstał już na początku lat sześćdziesiątych. Zastosowanie do śledzenia satelitów dalmierzy laserowych pozwala obecnie na wyznaczanie pozycji stacji obserwacyjnych z dokładnością do centymetrów.

Precyzyjne określenie pozycji w dowolnym punkcie globu ziemskiego, niezależnie od warunków atmosferycznych, zarówno w dzień, jak i w nocy, umożliwił dopiero działający w pełni od 1993 r. system GPS (pełna nazwa to NAVSTAR GPS - ang. NAVigation Satellite Timing And Ranging Global Positioning System), zbudowany przez Departament Obrony USA. Składa się on z 24 w zasadzie identycznych satelitów (w tym 3 zapasowe), krążących wokół Ziemi po prawie kołowych orbitach w odległości 20 tysięcy km od jej powierzchni. Płaszczyzny ich ruchu zostały tak dobrane, aby w każdej chwili, z każdego punktu na powierzchni Ziemi można było odebrać sygnały radiowe nadawane przez co najmniej 4 satelity. Każdy satelita stale emituje, na falach o długości około 19 i 24 cm (które rozchodzą się prostoliniowo i nie ulegają ani absorpcji, ani ugięciu w atmosferze ziemskiej), sygnały zawierające dane o swoim położeniu w przestrzeni oraz bardzo dokładny czas z pokładowego zegara atomowego. Informacje te, odebrane z 4 satelitów przez użytkownika wyposażonego w specjalny odbiornik, umożliwiają obliczenie jego pozycji na Ziemi z dokładnością około 30 m (kody wojskowe pozwalają na osiągnięcie dokładności nawet 1 m). Obliczenia te wykonuje specjalny procesor, będący częścią składową odbiornika. Miniaturyzacja odbiorników GPS powoduje, że wyposaża się w nie już nawet samochody osobowe.

 [ 1 ]   [ 2 ]   [ 3 ]   [ 4 ]   [ 5 ]   [ 6 ]   [ 7 ]

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach