Astronomia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:   Wirtualny Wszechświat > Astronomia > Badania kosmiczne  
  Tematy
- Historia astronomii
- Narzędzia i metody astronomii
- Astronomia sferyczna i praktyczna
- Badania kosmiczne
- Wprowadzenie
- Badania Ziemi
- Sondowanie Układu Słonecznego
- Układ Słoneczny
- Słońce
- Galaktyki
- Kosmologia
- Gwiazdozbiory całego roku
- Eseje

  Szukacz




Badania Ziemi
 
 [ 1 ]   [ 2 ]   [ 3 ]   [ 4 ]   [ 5 ]   [ 6 ]   [ 7 ]

Spory ładunek odkryć naukowych zawdzięczamy amerykańskiej okołoziemskiej stacji orbitalnej Skylab, działającej od 14 maja 1973 do 11 lipca 1979. Poruszała się ona po kołowej orbicie na wysokości około 430 km nad powierzchnią Ziemi, w płaszczyźnie nachylonej pod kątem 50o do płaszczyzny równika ziemskiego. Na jej pokładzie trzy razy przebywały trzyosobowe załogi (w okresach: 25 maja-22 czerwca 1973, 28 lipca-25 września 1973 i 16 listopada 1973-8 lutego 1974). Zrealizowały one obszerny program obserwacji Ziemi (m.in. dostrzeżono tworzenie się cyklonu na Oceanie Atlantyckim, ostrzegając przed nim odpowiednie służby, śledzono skutki silnego trzęsienia ziemi w Meksyku, analizowano zanieczyszczenia atmosfery wzdłuż autostrad w Niemczech), obserwacji Słońca w różnych zakresach widma (m.in. zrobiono 200 tysięcy zdjęć, głównie w promieniowaniu nadfioletowym i rentgenowskim), a także obserwacji komety Kohoutka, które były jednymi z pierwszych obserwacji komet spoza atmosfery Ziemi i dostarczyły wielu nowych danych o tych ciałach niebieskich.

  >>>
Główne części stacji orbitalnej Skylab. Ryc. NASA.

Po tych wszystkich lotach, które miały charakter właściwie bardziej eksperymentalny niż eksploracyjny, przystąpiono do realizacji programów dających się już określić mianem rutynowego wykorzystywania przez człowieka przestrzeni kosmicznej. Służą do tego przede wszystkim amerykańskie statki kosmiczne wielokrotnego użytku, zwane promami kosmicznymi lub wahadłowcami (ang. Space Shuttle), zdolne wynosić na orbitę okołoziemską do 7 osób i ładunki o masie sięgającej 29 ton. Pierwszy start wahadłowca nastąpił 12 kwietnia 1981 r., a do końca 1999 r. odbyły się 103 starty. Flotylla promów kosmicznych składa się obecnie z 4 statków o nazwach: Columbia, Discovery, Atlantis i Endeavour. Wahadłowiec Challenger podczas startu do 25 misji w programie lotów promów kosmicznych 28 stycznia 1986 r. uległ katastrofie, w której zginęła cała siedmioosobowa załoga: Gregory B. Jarvis, Christa S. McAuliffe, Ronald E. McNair, Ellison S. Onizuka, Judith A. Resnik, Francis r. Scobee, Michael J. Smith. Po spowodowanej tą katastrofą 32-miesięcznej przerwie, podczas której we wszystkich wahadłowcach wprowadzono zmiany techniczne, zwiększające bezpieczeństwo lotu, loty promów kosmicznych zostały wznowione startem wahadłowca Discovery 29 września 1988 r. Oprócz zastosowań analogicznych do realizowanych dotychczas w różnych lotach kosmicznych, wahadłowce wykorzystywane są m.in. do wynoszenia w przestrzeń pozaziemską sond kosmicznych, umieszczania na orbitach okołoziemskich sztucznych satelitów, a także ściągania satelitów z powrotem na Ziemię, naprawiania obiektów uszkodzonych oraz wprowadzania zmian lub uzupełnień wyposażenia satelitów krążących już wokół naszej planety.

  >>>
Start promu kosmicznego Columbia w czerwcu 1993 r. do misji STS-55. Fot. NASA.

Radziecki program lotów załogowych od połowy lat osiemdziesiątych skupił się na budowie i wykorzystaniu stacji orbitalnej Mir. Pierwszy jej człon o masie 21 ton został wystrzelony z Ziemi 20 lutego 1986 r. i wprowadzony na orbitę, której najmniejsza i największa odległość od powierzchni Ziemi wynosiły, odpowiednio, 332 i 354 km; płaszczyzna orbity była nachylona do płaszczyzny równika pod kątem 52o. Transport ludzi do stacji odbywa się za pomocą statku kosmicznego nowej generacji Sojuz-TM. W 1987 r. stację powiększono o nowy moduł (Kwant), będący laboratorium astrofizycznym, a w 1989 r. o moduł Kwant-2. W 1990 r. do stacji dołączono kolejny człon Kristałł, stanowiący laboratorium do wytwarzania w warunkach nieważkości stopów różnych metali, kryształów dla potrzeb elektroniki oraz superczystych preparatów biologicznych. I wreszcie w 1996 r. stację orbitalną Mir powiększono o moduł Priroda, przeznaczony przede wszystkim do badań teledetekcyjnych. W skład jego wyposażenia wchodzi zbudowana w Polsce kamera telewizyjna Wizjer. Do połowy 1999 r. w stacji stale przebywali ludzie (z czteromiesięczną przerwą w 1989 r., spowodowaną trudnościami technicznymi), przy czym od roku 1995 również astronauci amerykańscy. Wymiana załóg odbywała się ostatnio także za pomocą amerykańskich wahadłowców, którym stworzono możliwość cumowania do stacji.

 [ 1 ]   [ 2 ]   [ 3 ]   [ 4 ]   [ 5 ]   [ 6 ]   [ 7 ]

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach