Astronomia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:   Wirtualny Wszechświat > Astronomia > Badania kosmiczne  
  Tematy
- Historia astronomii
- Narzędzia i metody astronomii
- Astronomia sferyczna i praktyczna
- Badania kosmiczne
- Wprowadzenie
- Badania Ziemi
- Sondowanie Układu Słonecznego
- Układ Słoneczny
- Słońce
- Galaktyki
- Kosmologia
- Gwiazdozbiory całego roku
- Eseje

  Szukacz




Sondowanie Układu Słonecznego
 
    [ 1 ]    [ 2 ]    [ 3 ]    [ 4 ]    [ 5 ]    [ 6 ]    [ 7 ]
 
   [ 8 ]    [ 9 ]    [ 10 ]    [ 11 ]    [ 12 ]    [ 13 ]


...powiększenie
>>>
Sonda Voyager. Fot. NASA.

Sondy Pioneer 10 i 11 stanowiły wstęp do jednego z najbardziej płodnych programów eksploracji przestrzeni kosmicznej: misji Voyager. Początkowo planowano, że będzie to przelot dwóch bliźniaczych sond koło Jowisza i Saturna, ale później się okazało, że jedna z nich może zbliżyć się do wszystkich czterech planet olbrzymów. Przygotowania do wystrzelenia sond rozpoczęły się w 1972 r., a ich start odbył się w 1977 r.: 20 sierpnia Voyagera 2 i 5 września Voyagera 1. Obie sondy (o masie startowej 825 kg, z czego na aparaturę naukową przypadało 105 kg) wyposażone były przede wszystkim w dwie kamery telewizyjne oraz czujniki podczerwieni i nadfioletu, detektory plazmy i promieniowania kosmicznego oraz magnetometr.


...powiększenie
>>>
Przelot sond Voyager 1 i Voyager 2 w pobliżu Jowisza i jego księżyców. Wg "Atlas Układu Słonecznego NASA" (Prószyński i S-ka, Warszawa 1999).

Do Jowisza pierwszy dotarł Voyager 1, mijając warstwy powierzchniowe planety 5 marca 1979 r. w odległości 277,4 tysiąca km. Voyager 2 zbliżył się do Jowisza 9 lipca 1979 r., ale tym razem - dla uniknięcia niebezpieczeństwa, związanego z pasami radiacyjnymi planety - zadbano, aby minimalna odległość sondy od jego powierzchni była większa: ostatecznie wyniosła 650,2 tysiąca km. Rezultatem przelotu obu sond koło Jowisza było uzyskanie ponad 33 tysięcy zdjęć planety i jej księżyców. Zdjęcia te - ich zdolność rozdzielcza sięgała kilometra - umożliwiły zwielokrotnienie zasobu wiedzy o największej planecie Układu Słonecznego i jej otoczeniu. Do najciekawszych osiągnięć należy m.in. odkrycie aktywności wulkanicznej księżyca Io (do którego Voyager 1 zbliżył się na odległość 21 tysięcy km), poznanie ciekawej struktury magnetosfery planety, dostrzeżenie pierścieni Jowisza i związanych z nimi dwóch księżyców.


...powiększenie
>>>
Trasy przelotu sond Voyager 1 i Voyager 2 przez system Saturna. Wg "Atlas Układu Słonecznego NASA" (Prószyński i S-ka, Warszawa 1999).

Bliski przelot koło Jowisza sondy Voyager 1 umożliwił następnie takie jej przejście w pobliżu Saturna, że zbliżyła się ona do najbardziej intrygującego spośród jego księżyców, Tytana, na odległość zaledwie 4500 km. Samą planetę Voyager 1 minął 11 listopada 1980 r. w odległości 123,9 tysięcy km. Przelot Voyagera 2 koło Saturna 25 sierpnia 1981 r., w minimalnej odległości 100,8 tysiąca km od powierzchni, został tak zaplanowany, aby jego oddziaływanie grawitacyjne zmieniło trajektorię sondy, doprowadzając do jej zbliżenia także z Uranem. Sondy Voyager dostarczyły szczególnie wiele nowych informacji o subtelnej strukturze pierścieni Saturna oraz o księżycach tej planety, spośród których 6 zostało dzięki nim odkrytych. Po przejściu koło Saturna tor Voyagera 1 został silnie odchylony od płaszczyzny orbity planet, w której dotychczas sonda się poruszała, unosząc ją ku stronie północnej pod kątem około 35o. Voyager 1 stale oddala się od Słońca z prędkością około 520 milionów km na rok.


...powiększenie
>>>
Trajektoria sondy Voyager 2, przemierzającej system Urana i jego księżyców. Wg "Atlas Układu Słonecznego NASA" (Prószyński i S-ka, Warszawa 1999).

Voyager 2 dotarł do Urana w 1986 r., mijając go 24 stycznia z prędkością około 65 tysięcy km/h w odległości około 81,4 tysiąca km od warstwy obłoków spowijających planetę. Niemal wszystko, co dziś wiadomo o tej odległej planecie, nauka zawdzięcza misji Voyager. Nawet tak podstawową informację o niej, jak okres obrotu wokół osi, udało się wiarygodnie wyznaczyć dopiero dzięki Voyagerowi 2. Odkrył on 10 nowych satelitów Urana, stwierdził obecność osobliwego pola magnetycznego tej planety i zbadał jej magnetosferę. Przekazał też wiele zdumiewających wiadomości o jej księżycach, wydobył na światło dzienne dwa nowe pierścienie planety i umożliwił poznanie wcześniej obserwowanych.

Sukces, jakim stał się przelot Voyagera 2 w pobliżu Urana, zachęcił do pojęcia próby skierowania sondy do jeszcze odleglejszej planety Układu Słonecznego: Neptuna. Tym razem oddziaływanie grawitacyjne Urana nie było w stanie odpowiednio zmienić trajektorii sondy; przedsięwzięcie wymagało uruchomienia jej silnika. Wiązało się to z dużym ryzykiem, zważywszy na wiek Voyagera 2, który funkcjonował już znacznie dłużej niż zakładane 5 lat. Wyzwanie jednak podjęto, silnik pracował przez 2,5 godziny i 25 sierpnia 1989 r., po upływie 12 lat od opuszczenia Ziemi, Voyager 2 przemknął nad północnym biegunem Neptuna w odległości zaledwie 4850 km od powłoki chmur okalających planetę. Wszystkie przyrządy sondy zadziałały i do Ziemi dotarł kolejny potok informacji o prawie zupełnie dotychczas nieznanej planecie. I tym razem Voyager 2 dokonał niezwykłych odkryć: 6 nowych satelitów, słabe pierścienie planety, osobliwe pole magnetyczne, huraganowe wiatry w atmosferze, których prędkość dochodzi do 1400 km/h. Kilka godzin po zbliżeniu się do planety Voyager 2 przeleciał jeszcze w odległości około 40 tysięcy km koło największego jej księżyca, Trytona, na którym odkrył m.in. działalność wulkaniczną. Po zbliżeniu do Neptuna tor Voyagera 2 - podobnie jak wcześniej Voyagera 1 - został silnie odchylony od płaszczyzny ekliptyki, w której dotychczas sonda się poruszała, kierując ją ku stronie południowej pod kątem około 48o. Voyager 2 oddala się od Słońca z prędkością około 470 milionów km na rok.

    [ 1 ]    [ 2 ]    [ 3 ]    [ 4 ]    [ 5 ]    [ 6 ]    [ 7 ]
 
   [ 8 ]    [ 9 ]    [ 10 ]    [ 11 ]    [ 12 ]    [ 13 ]

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach