Astronomia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:   Wirtualny Wszechświat > Astronomia > Badania kosmiczne  
  Tematy
- Historia astronomii
- Narzędzia i metody astronomii
- Astronomia sferyczna i praktyczna
- Badania kosmiczne
- Wprowadzenie
- Badania Ziemi
- Sondowanie Układu Słonecznego
- Układ Słoneczny
- Słońce
- Galaktyki
- Kosmologia
- Gwiazdozbiory całego roku
- Eseje

  Szukacz




Sondowanie Układu Słonecznego
 
    [ 1 ]    [ 2 ]    [ 3 ]    [ 4 ]    [ 5 ]    [ 6 ]    [ 7 ]
 
   [ 8 ]    [ 9 ]    [ 10 ]    [ 11 ]    [ 12 ]    [ 13 ]

...powiększenie  >>>
Wenera 13 przed startem (z lewej). Jej misja zakończyła się sukcesem: sonda wylądowała na Wenus 1 marca 1982 r. i przekazała pierwsze kolorowe panoramiczne zdjęcia powierzchni planet, jak również przeprowadziła badania składu chemicznego gruntu. Fot. Rosyjskie Państwowe Archiwum Nauki i Techniki.

Po tych pierwszych próbach sondowania najbliższych planet nastąpiła cała seria mniej lub bardziej udanych lotów radzieckich sond Wenera (o numerach 2-16 w latach 1965-1983) do planety Wenus, amerykańskich sond Mariner (o numerach 6, 7, 9 w latach 1969-1971) oraz radzieckich sond Mars (o numerach 2-7 w latach 1971-1973) do Marsa. Mimo spektakularnych wyników, uzyskiwanych przez niektóre z nich (np. zdjęcia powierzchni Marsa i jego księżyców, zrobione z pierwszego sztucznego satelity tej planety, którym od 14 listopada 1971 r. był Mariner 9, czy też kolorowe panoramiczne zdjęcia powierzchni Wenus w miejscach lądowania sond Wenera 13 i 14, otrzymane 1 marca 1982 r.), zasadniczą część tego wszystkiego, co obecnie wiadomo o najbliższych Ziemi planetach, nauka zawdzięcza misjom Pioneer-Venus i Magellan w przypadku Wenus oraz misji Viking (Mars).

...powiększenie  >>>
Miejsca lądowań sond na powierzchni Wenus. Powierzchnia planety została zrekonstruowana na podstawie radarowych obserwacji sondy Magellan. Kolory uwypuklają różnice wysokości względem średniej powierzchni planety. Fot. JPL/NASA. Wg "Atlas Układu Słonecznego" (Prószyński i S-ka, Warszawa 1999).

Projekt Pioneer-Venus objął dwie sondy wystrzelone w kierunku Wenus w 1978 r.: Pioneer 12 (20 maja) i Pioneer 13 (8 sierpnia). Pierwsza z nich (o masie 367 kg) stała się sztucznym satelitą Wenus (Pioneer-Venus-Orbiter), okrążając planetę po orbicie eliptycznej, której najmniejsza i największa odległość od powierzchni wynosiły początkowo 233 km i 65 tysięcy km. Oprócz badań atmosfery, jonosfery i bardzo słabego pola magnetycznego planety z pokładu sondy wykonano radarową mapę 93% powierzchni Wenus, której dokładność w pionie wyniosła 100 m, a w poziomie - 20 km. Druga sonda (Pioneer-Venus-Probe) zrzuciła na Wenus trzy próbniki (o masie 93 kg), które osiągnęły powierzchnię 9 grudnia 1978 r., a podczas przelotu zbadały atmosferę i warstwę obłoków, które szczelnie otaczają całą planetę. Wprawdzie sonda Pioneer-Venus-Orbiter zakończyła badania Wenus w grudniu 1980 r., ale jej przyrządy naukowe były jeszcze kilkakrotnie włączane, m.in. dla obserwacji komety Halleya w lutym 1986 r. (kiedy kometa przechodziła przez peryhelium, a z Ziemi w tym czasie nie była widoczna ze względu na bliskość Słońca).


...powiększenie
>>>
Części składowe sondy Magellan. Wg "Atlas Układu Słonecznego NASA" (Prószyński i S-ka, Warszawa 1999).

Sonda wenusjańska Magellan została wyniesiona w przestrzeń kosmiczną za pomocą wahadłowca Atlantis (lot STS-30), który wystartował 4 maja 1989 r. (jej misja została opóźniona o 2 lata z powodu katastrofy promu kosmicznego Challenger; była pierwszą sondą międzyplanetarną, rozpoczynającą lot z pokładu wahadłowca). Po 15 miesiącach Magellan dotarł do Wenus i 10 sierpnia 1990 r. stał się jej sztucznym satelitą (o masie 1035 kg), krążącym w płaszczyźnie niemal prostopadłej do płaszczyzny równika planety, a więc po orbicie biegunowej, której perycentrum i apocentrum wynosiły, odpowiednio, 294 i 8543 km, a okres obiegu 195 minut. W czasie trzech cykli, z których każdy trwał jedną dobę wenusjańską, równą 243 dniom ziemskim, urządzenia radarowe sondy przeprowadziły pomiary, które umożliwiły sporządzenie obrazów radarowych 98% powierzchni planety ze średnią zdolnością rozdzielczą 300 m. W połowie 1993 r. wykonano manewr wprowadzenia sondy z eliptycznej dotychczas orbity na orbitę bardziej zbliżoną do kołowej, stosując po raz pierwszy nową metodę, która wykorzystała opór górnych warstw atmosfery planety. Trwający 70 dni eksperyment w pełni się udał i przez następną dobę wenusjańską, kiedy sonda poruszała się po orbicie, której perycentrum i apocentrum wynosiły, odpowiednio, 200 i 540 km, a okres obiegu 94 min. dokonano szczegółowych pomiarów pola grawitacyjnego planety. Misja została zakończona zrzuceniem sondy na powierzchnię planety 12 października 1994 r. Zanim to jednak nastąpiło, szczegółową analizę toru sondy podczas jej opadania na powierzchnię wykorzystano do pomiarów gęstości atmosfery Wenus.

    [ 1 ]    [ 2 ]    [ 3 ]    [ 4 ]    [ 5 ]    [ 6 ]    [ 7 ]
 
   [ 8 ]    [ 9 ]    [ 10 ]    [ 11 ]    [ 12 ]    [ 13 ]

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach