Typowa jasność galaktyk normalnych w zakresie radiowym mieści się w przedziale od 10²⁸ watów (W) dla galaktyk karłowatych do 10³¹ W. W tej dziedzinie widma emisja ma pochodzenie termiczne oraz synchrotronowe (nietermiczne). W większości wypadków w całkowitym strumieniu dominuje emisja nietermiczna.

Promieniowanie termiczne wiąże się z obłokami zjonizowanego wodoru (tzw. HII). Chmury gazowe wypełniają znaczne obszary dysku galaktyk spiralnych. W sąsiedztwie gorących gwiazd pod wpływem ich promieniowania nadfioletowego chłodne obłoki ulegają ogrzaniu i jonizacji. Część energii cieplnej zostaje wypromieniowana w przejściach swobodno-swobodnych w zakresie radiowym. Wybuchy gwiazd supernowych wprowadzają do przestrzeni międzygwiezdnej - obok innych składników - duże ilości wysokoenergetycznych elektronów. Cząstki te są przyspieszane do jeszcze większej energii wskutek oddziaływania z obłokami gazu i polem magnetycznym. Ponieważ pole magnetyczne o niewielkiej indukcji (rzędu 10^-10 tesli) występuje powszechnie w materii międzygwiazdowej, większość galaktyk jest źródłem promieniowania synchrotronowego. Jasność radiowa jest w tym wypadku silnie skorelowana z liczbą elektronów relatywistycznych, a ta z kolei - z częstością wybuchów supernowych. Zależność ta uwidacznia się związkiem między intensywnością procesu tworzenia gwiazd a natężeniem synchrotronowego promieniowania radiowego galaktyki.

Z tworzeniem gwiazd związana jest również silna emisja w podczerwieni. Największy wkład do tej dziedziny widma wnosi w szerokim zakresie temperatur (20-1000 K) pył międzygwiazdowy, występujący obficie w galaktykach spiralnych. Obłoki pyłu ogrzewają się kosztem promieniowania gwiazd i przechwyconą energię wypromieniowują w podczerwieni. W bilansie energii galaktyki promieniowanie podczerwone może stanowić istotną pozycję. Przykładowo, Wielka Mgławica w Andromedzie, czyli galaktyka M31, stosunkowo uboga w pył, emituje zaledwie 10% swojej energii w podczerwieni, natomiast Droga Mleczna - około połowy. Galaktyki szczególnie jasne w podczerwieni często wysyłają ilości energii bliskie jasności kwazarów. Większemu udziałowi promieniowania podczerwonego towarzyszą odpowiednio większe ilości pyłu: w M31 jest go około 10⁶ M, w naszej Galaktyce - 10⁷ M, a w galaktykach z dominującą emisją w podczerwieni - ponad 10⁸ M. Galaktyki eliptyczne emitują niewiele promieniowania w tym zakresie widma. Niemniej dzięki wykryciu emisji podczerwonej w wielu z nich stwierdzono obecność pyłu w ilości 10⁴ -10⁵ M.

Promieniowanie rentgenowskie "zwykłych" gwiazd - jakkolwiek mierzalne - daje znikomy wkład do całkowitej emisji galaktyk w tym zakresie widma. Typowa jasność galaktyki spiralnej w dziedzinie rentgenowskiej mieści się w zakresie 10²⁸-10³² W. Energia ta jest produkowana w niewielkiej liczbie (10-100) rentgenowskich układów podwójnych gwiazd i porównywalnej liczbie pozostałości po wybuchach supernowych. Jasności galaktyk eliptycznych są na ogół większe (nawet 100 razy) od galaktyk spiralnych o podobnych absolutnych optycznych wielkościach gwiazdowych. Źródłem świecenia jest tu gorący (o temperaturze rzędu 10⁷ kelwinów) i rzadki (o gęstości w centrum galaktyki rzędu 10^-22 kg/m³) gaz wypełniający całą objętość galaktyki. Gaz ten świeci termicznie.

Andrzej M. Sołtan