|
|
|
|
Galaktyki Seyferta
 >>>
Widmo promieniowania widzialnego MCG-2-58-22, galaktyki Seyferta typu 1. Symbolami pierwiastków nazwano kilka najjaśniejszych linii dozwolonych i wzbronionych (w nawiasach kwadratowych).
 >>>
Widmo promieniowania widzialnego NGC 2110, galaktyki Seyferta typu 2. Symbolami pierwiastków nazwano kilka najjaśniejszych linii dozwolonych i wzbronionych (w nawiasach kwadratowych).
|
Najwcześniejsze obserwacje tej niezmiernie ważnej klasy galaktyk aktywnych sięgają pierwszego dziesięciolecia XX w., a jej szczegółową charakterystykę podał po raz pierwszy Carl K. Seyfert (1911-1960) w 1943 r. Galaktyki Seyferta odznaczają się jasnym kwazipunktowym jądrem, którego widmo poza składową ciągłą zawiera bardzo szerokie i silne linie emisyjne. Zaledwie 1-2% bliskich nam galaktyk to galaktyki Seyferta, ale proporcja ta wzrasta w miarę przechodzenia do galaktyk o dużej jasności absolutnej. Kolory jąder galaktyk Seyferta są nieodróżnialne od kolorów kwazarów.
W zależności od szerokości linii widmowych galaktyki Seyferta dzielą się na dwa podtypy. Galaktyki typu 1, których bliskim i jasnym przedstawicielem jest NGC 4151, mają bardzo szerokie linie dozwolone (szczególnie dobrze widoczne linie wodoru serii Balmera), odpowiadające zazwyczaj prędkości kilku-kilkunastu tysięcy km/s i wyraźnie węższe linie wzbronione (poniżej 1000 km/s). W widmach galaktyk Seyferta typu 2 (reprezentowanego np. przez NGC 1068) szerokość obu rodzajów linii jest podobna i mieści się na ogół w zakresie 500-1000 km/s. Podział ze względu na szerokości linii ma znaczenie fizyczne, gdyż oba typy wykazują dalsze różnice. Na przykład typ 1 jest średnio bardziej niebieski (w sensie wskaźników barwy B-V i U-B) niż typ 2, a stosunek natężeń linii wzbronionych do linii Balmera jest większy dla typu 2.
Andrzej M. Sołtan
|
|
