<< powrót...

Mezopotamia, zwana też Międzyrzeczem (teren dzisiejszego Iraku), to starożytna kraina nad Eufratem i Tygrysem, czyli Dwurzeczem. Przez teren Mezopotamii w ciągu ponad 3 tysięcy lat (od wynalezienia pisma około 3500 r. p.n.e do początków n.e.) przeszły różne ludy, wnosząc mniejszy lub większy wkład w rozwój kultury. Za twórców mezopotamskiej cywilizacji uważa się Sumerów, lud nieznanego pochodzenia, który prawdopodobnie wynalazł i udoskonalił pismo.

Spadkobiercami Sumerów były napływające z terenów sąsiadujących z Mezopotamią ludy semickie. Ich przedstawicieli - w zależności od rejonu, w którym mieszkali - możemy nazwać, nie wnikając w etniczne szczegóły, Babilończykami (południowa Mezopotamia) i Asyryjczykami (Mezopotamia północna). Właśnie zamieszkujący południe Dwurzecza Babilończycy wykazywali szczególne zainteresowanie zjawiskami astronomicznymi, rozwijali swą wiedzę o ciałach niebieskich, którym oddawali boską cześć. Mimo że Babilończycy uczynili dla rozwoju astronomii najwięcej, nie możemy pominąć milczeniem wkładu, jaki w ukształtowanie i rozwój tej nauki wnieśli Sumerowie i Asyryjczycy.

Tworzone przez Mezopotamczyków dokumenty to tzw. teksty klinowe, utrwalane na glinianych tabliczkach znakami podobnymi do klinów, a redagowane w językach sumeryjskim i akadyjskim. Pierwszy z nich przez długie lata był jedynym językiem literackim, lecz około połowy III tysiąclecia p.n.e. pismo klinowe przejęli do zapisywania swego języka pojawiający się na arenie historycznej Semici. Język sumeryjski natomiast używany był w dalszym ciągu w liturgii i nauce, podobnie jak jeszcze do niedawna w kulturze europejskiej - łacina.