Astronomia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:   Wirtualny Wszechświat > Astronomia > Eseje  
  Tematy
- Historia astronomii
- Narzędzia i metody astronomii
- Astronomia sferyczna i praktyczna
- Badania kosmiczne
- Układ Słoneczny
- Słońce
- Galaktyki
- Kosmologia
- Gwiazdozbiory całego roku
- Eseje

  Szukacz



Gwiazda Betlejemska KEPLER I GWIAZDA BETLEJEMSKA
[ 1 ]   [ 2 ]   [ 3 ]   [ 4 ]  

Pod koniec swego życia Brahe jeszcze raz przyczynił się do rozwoju nauki, tym razem przez ściągnięcie do Pragi młodego niemieckiego astronoma i matematyka Jana Keplera oraz powierzenie mu opracowania obserwacji Marsa. W ten sposób Kepler uzyskał dostęp do najlepszego wówczas materiału obserwacyjnego, co posłużyło mu do odkrycia nowych praw ruchu planet i umożliwiło wyzwolenie astronomii od starożytnego jeszcze modelu, opartego na obrotach kół orbitalnych, deferentów i epicykli.

Jan Kepler
powiększenie...

Jan Kepler - fresk z wieży astronomicznej klasztoru Augustianów w Żaganiu.

Jan Kepler (1571-1630) studiował na protestanckim uniwersytecie w Tybindze, gdzie przygotowywał się początkowo do kariery duchownej. Tu zetknął się z astronomią Kopernika i stał się gorącym zwolennikiem teorii heliocentrycznej, propagowanej już w jego pierwszej książce Mysterium cosmographicum (Tajemnica kosmosu), wydanej w 1595 r. Olbrzymi dorobek naukowy Keplera obejmuje nie tylko astronomię, ale również fizykę (optykę!) i matematykę. Z dorobku tego na ogół cytuje się wybrane "pozytywne" rezultaty - trzy prawa ruchu planet czy jego optykę geometryczną. Tymczasem dla Keplera, niezwykle bogatej umysłowości o motywacji religijnej, głównym celem badań przyrodniczych było dociekanie wyrażanych matematycznie praw, odbijających nadaną światu przez Stwórcę harmonię. Tak więc nawet pod koniec życia skłonny był większą wagę przypisywać młodzieńczemu swemu odkryciu, według którego odległości planet od Słońca określają proporcje platońskich brył foremnych, niż wymienianym obecnie w każdej encyklopedii prawom Keplera. Był też zagorzałym, choć nie bezkrytycznym zwolennikiem astrologii. Widział ją bardziej jako przejaw harmonijnego związku różnych obszarów kosmosu niż jako sposób na przepowiadanie osobistych losów. Bronił także astrologii "na obie strony", zarówno wobec jej przeciwników, jak i wobec nadużywających łatwowierności ludzkiej astrologów-praktyków.

Po śmierci Tychona Brahego w Pradze w 1601 r. Kepler zajmował zaszczytne może, ale źle i nieregularnie opłacane stanowisko astronoma cesarskiego. Pracując w Pradze nad rozwiązaniem problemu kształtu orbity Marsa i nad nową teorią ruchu planet, nie zaniedbywał rejestracji zjawisk astronomicznych. Z uwagą więc odnotował koniunkcję dwóch najdalszych planet, JowiszaSaturna , jaka nastąpiła w grudniu 1603 r.

Koniunkcja planet w 1603 r.
Koniunkcja planet w 1603 r.: widok wschodniej strony nieba 25 grudnia. Od lewej: Merkury, Jowisz i Saturn. Rycina z dzieła Jana Keplera De stella nova in pede Serpentarii (O gwieździe nowej w Wężowniku) (Praga 1606).

Położenie...
powiększenie...

Położenie Merkurego, Jowisza i Saturna (od lewej do prawej) wśród gwiazd Wężownika (Ophiuchus) 25 grudnia 1603 r. według współczesnych obliczeń.


[  góra strony  ]


[ 1 ]   [ 2 ]   [ 3 ]   [ 4 ]  

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach