We wrześniu na tle zorzy porannej, pojawiającej się nad wschodnim horyzontem przed Słońcem, będzie samodzielnie królował Mars. Wprawdzie osiągnie on w tym miesiącu najmniejszą jasność w całym 2000 roku, świecąc blaskiem 1,8, ale weźmie za to udział w interesujących koniunkcjach. Przede wszystkim 16 września o godz. 5:10 Czerwona Planeta minie najjaśniejszą gwiazdę Lwa, Regulusa (Leo, 1,4), w odległości zaledwie 1, czyli dwóch średnic księżycowej tarczy. W dniach 25-26 września nad Marsem i Regulusem, wiszącymi o godz. 5:25 nad punktem kardynalnym wschodu, ale już nieco bardziej od siebie oddalonymi, przesunie się cienki sierp Księżyca tuż przed nowiem

Jowisz i Saturn zaczną pojawiać się w tym miesiącu nad północno-wschodnim horyzontem mniej więcej 4-5 godzin po zachodzie Słońca, a więc około godz. 23. Obie planety, tak jak miało to miejsce w czerwcu, lipcu i sierpniu, pozostaną w towarzystwie Plejad i Aldebarana (0,9). A ponieważ i Jowisz, i Saturn zbliżają się do opozycji, która w obu przypadkach nastąpi w listopadzie, ich jasność rośnie: Jowisza od -2,4 na początku miesiąca do -2,6 pod jego koniec, Saturna od 0,1 do -0,1. Tuż po połowie września dojdzie do koniunkcji planet z Księżycem między pełnią a pierwszą kwadrą. Nad ranem 19 września Saturn znajdzie się 2 ponad tarczą Srebrnego Globu, a gdy minie dzień i zapadnie noc - wciąż 19 września - Księżyc wzejdzie oddalony od Jowisza o 3.

Jowisz i Saturn nie są jedynymi planetami olbrzymami, którym warto poświęcić uwagę we wrześniowe noce. W Koziorożcu bowiem, górującym w połowie miesiąca około godz. 21, znajdują się Uran i Neptun. Jasność obu planet bliska jest maksymalnej, gdyż bardzo niedawno znajdowały się one w opozycji: Neptun 27 lipca, a Uran - 11 sierpnia. Do obserwacji Neptuna nieodzowna jest luneta, gdyż jego blask sięga tylko 7,9. Natomiast Urana można spróbować wyłuskać spośród gwiazd gołym okiem, ponieważ ma on jasność 5,7, która w październiku spadnie zaledwie o 0,1. Jak to zrobić? Może warto wypróbować metodę starożytnych astronomów, którzy określali położenia planet (choć nie znali Urana) względem linii łączących dwie gwiazdy. We wrześniu aż się prosi, by wykorzystać w tym celu Cap (Koziorożec to po łacinie Capricornus) i 18 Aqr (Wodnik = Aquarius); jasność pierwszej gwiazdy wynosi 4,3, drugiej zaś - około 5,5. Na początku miesiąca planeta powinna znajdować się nieco przed linią poprowadzoną między tymi gwiazdami, a pod koniec - za nią. Tym, którzy obruszą się na tak prymitywną metodę, spieszę donieść, że wykorzystywano ją jeszcze na początku ery kosmicznej - do określania położeń sztucznych satelitów, by w ten sposób kontrolować ich orbity.

A tym, którym mimo wszystko idea łączenia napiętym sznurkiem dwóch gwiazd i próby wypatrzenia pozostającego blisko granicy widoczności gołym okiem Urana wydaje się dziwaczna, zawsze pozostaje teleskop. Tarczki Urana i Neptuna mają niebieskozielone zabarwienie: Urana jest nieco większa (średnica 3,7 sekundy kątowej) od Neptuna (2,3''). Tak czy owak, to ruch planety na tle gwiazd - a zatem owo błądzenie (planetes w języku greckim oznacza tułaczy), od którego wzięła się nazwa tych ciał - zdradzi ostatecznie jej przynależność do Układu Słonecznego.