W tym miesiącu miejscem najciekawszych spotkań ciał niebieskich będzie bez wątpienia wschodni nieboskłon. Nad ranem zagości na nim Mars, po zachodzie Słońca - Saturn i Jowisz w towarzystwie Plejad.

W październiku Mars (1,8) będzie systematycznie znajdował się coraz wyżej nad horyzontem godzinę przed wschodem Słońca, czyli około godz. 6 w połowie miesiąca. 24 października dojdzie do koniunkcji Czerwonej Planety z sierpem Księżyca, który przesunie się 3 nad Marsem. Natomiast mniej więcej 3 godziny po zachodzie Słońca będzie można podziwiać na wschodzie Jowisza (-2,7) i Saturna (-0,2). Planety te wciąż świecą w efektownym obszarze nieba, okupowanym przez konstelację Byka z pomarańczowym Aldebaranem (0,9). W dniach 15-17 października do obu planet, pozostających między najjaśniejszą gwiazdą Byka i Plejadami, dołączy Księżyc tuż po pełni. Zamieszczony tu rysunek przedstawia tę grupkę ciał niebieskich około godz. 20:40, ale w nocy 16/17 października warto będzie poczekać do północy, gdyż wówczas tarcza Srebrnego Globu zbliży się do Aldebarana na zaledwie 1, pozostając jednocześnie w odległości tylko 2 od Jowisza.

Pod koniec miesiąca po zniknięciu Słońca pod horyzontem powinniśmy zacząć przyglądać się południowo-zachodniemu nieboskłonowi - w poszukiwaniu Wenus w roli Gwiazdy Wieczornej. Chociaż tak naprawdę Wenus zacznie brylować na wieczornym niebie dopiero pod koniec listopada, być może uda nam się ją dostrzec 30 października w towarzystwie wąskiego sierpa Księżyca.

Wróćmy do obserwacji prowadzonych około północy. W tym czasie w październiku góruje na niebie gwiazdozbiór Andromedy, słynny przede wszystkim z tego, że w jego granicach znajduje się M31, czyli Wielka Mgławica w Andromedzie - duża galaktyka spiralna i jednocześnie najdalszy obiekt ziemskiego nieba, jaki można zobaczyć gołym okiem, albowiem M31 jest oddalona od Drogi Mlecznej o mniej więcej 2,2 miliona lat świetlnych. Aby odnaleźć mglistą plamkę Wielkiej Mgławicy (3,4), potrzeba w miarę pogodnej, najlepiej bezksiężycowej nocy. Do M31 zaprowadzi przedłużenie linii, nakreślonej od poprzez  And (na mapce prostokątnej kolorem żółtym oznaczono te gwiazdy, które występują na okrągłej mapie nieba). Warto zauważyć, że na niebie Wielka Mgławica w Andromedzie rozciąga się na 3, co oznacza, że dopiero 6 tarcz Księżyca, ustawionych obok siebie, zdoła ją przesłonić. Niemniej dostrzeżenie M31 bez instrumentu astronomicznego (choćby lornetki) wymaga odrobiny wysiłku i cierpliwości.

W teleskopach o średnicy 15-30 cm widać dość wyraźnie jasne jądro galaktyki M31, otoczone rozmytym halo. Mniej więcej o średnicę Księżyca na południe leży M32 - nieduża galaktyka eliptyczna, związana grawitacyjnie z Wielką Mgławicą w Andromedzie. Ma jasność około 8 i można ją obserwować już przez teleskop o średnicy 6 cm. Nieco trudniej zauważyć M110, oddaloną na północ od M31 o 1. A gdy będziemy pochłonięci tropieniem M31 i jej galaktycznych towarzyszek, miejmy na uwadze, że pierwsze pisane świadectwo o jej obecności na naszym niebie zawdzięczamy Abd al-Rahmanowi al-Sufiemu, perskiemu astronomowi, który w X wieku pracował w Bagdadzie. We wcześniejszych tekstach astronomicznych o mgiełce w Andromedzie cicho sza.