To prawda, że w 2000 r. Wenus długo nie pozwalała nam nacieszyć się swoim blaskiem. A jednak w ostatnim miesiącu XX wieku pokaże się w pełnej krasie, osiągając w czwartym tygodniu grudnia jasność -4,3 i stając się murowaną kandydatką na wigilijną pierwszą gwiazdkę. Doskonale widoczna po zachodzie Słońca wysoko nad południowo-zachodnim horyzontem, 29 grudnia Wenus znajdzie się 4 powyżej sierpa rosnącego Księżyca - już zimą, przynajmniej tą astronomiczną, która rozpocznie się 21 grudnia o godz. 14:37.

Również godzinę po zachodzie Słońca, tyle że na wschodnim nieboskłonie, będzie można podziwiać Jowisza (-2,8) i Saturna (-0,2) - wciąż w towarzystwie Plejad i byczego Aldebarana (0,9). 9 grudnia 2 nad Księżycem znajdzie się Saturn, a 10 grudnia tarcza Srebrnego Globu wzejdzie z Aldebaranem. Dziesięć dni później, nad ranem, będziemy mogli obserwować koniunkcję Księżyca z Marsem, który 20 grudnia pojawi się 4 poniżej księżycowego sierpa. Tydzień wcześniej, 13 grudnia, dojdzie do koniunkcji Czerwonej Planety (1,5) z najjaśniejszą gwiazdą Panny, czyli Kłosem (1). Planetę od gwiazdy będą dzieliły 3. Tydzień później do Marsa i Kłosa, zwanego też Spiką, dołączy Księżyc, przesuwając się 4 nad Czerwoną Planetą.

Ponieważ Jowisz jest w grudniu widoczny niemal przez całą noc, spróbujmy dostrzec jego cztery najjaśniejsze księżyce: Io, Europę, Ganimedesa i Kallisto. Odkrył je w styczniu 1610r. Galileusz (Galileo Galilei), obserwując niebo przez niedużą lunetę. I rzeczywiście, nie potrzeba potężnego teleskopu, by śledzić obiegi tych księżyców wokół Jowisza; wystarczy nawet lornetka (ich jasność wynosi 5-6, a więc właściwie można by je było zobaczyć gołym okiem, gdyby nie silny blask Jowisza).

Orbity wszystkich czterech dużych księżyców Jowisza leżą bardzo blisko płaszczyzny równika planety, co powoduje, że ustawiają się one na jednej linii. Przyglądając się ich wędrówce poprzez teleskop, szybko odkryjemy, że możemy widzieć przejścia księżyców przed tarczą planety, wędrówkę ich cieni po niej, zakrycia księżyców przez Jowisza i ich zaćmienia przez cień planety. Warto przy tym zwrócić uwagę, że każdy z księżyców galileuszowych wygląda inaczej, gdy przesuwa się przed tarczą rodzimej planety. Io jest ledwo dostrzegalna, szarawa; Europa zazwyczaj niknie z oczu; natomiast zarówno Ganimedes, jak i Kallisto tworzą wyraźne, ciemne plamki na tle jasnej jowiszowej tarczy. Kiedy Jowisz znajduje się w okolicach opozycji, Io, najbardziej wewnętrzny z czterech księżyców, oddala się od planety na maksymalną odległość 2,3 minuty kątowej, podczas gdy najbardziej zewnętrzna Kallisto - na 10,3'. Na zamieszczonej tutaj rycinie grudniowe konfiguracje księżyców i Jowisza zostały przedstawione tak, jak będą widoczne w odwracającej obraz lunecie astronomicznej.