W maju zaraz po tym, jak Słońce schowa się za horyzont, zachodni nieboskłon zaroi się od planet. Pojawią się tam wszystkie, które są widoczne gołym okiem. Aż trudno będzie się połapać, która jest która. Najłatwiej przyjdzie odróżnić Marsa. Choć nie najjaśniejszy (w maju 1,7 wielkości gwiazdowej), świeci charakterystycznym blaskiem, któremu zawdzięcza miano Czerwonej Planety. Nieco poniżej Marsa pojawia się Saturn (0^m), który mniej więcej w połowie miesiąca zniknie w promieniach Słońca. W pogoni za Słońcem dotrzyma kroku Czerwonej Planecie Merkury, szybko tracący nie tylko wysokość, ale i jasność: 1 maja jeszcze 0^m, 15 maja już tylko 2,2^m. 4 maja Merkury znajdzie się w największej elongacji wschodniej, oddalając się od Słońca na 21^o.

Natomiast Wenus (blisko -4^m) niemal zawiśnie w jednym miejscu, przyglądając się ruchom innych planet. Pod koniec miesiąca dołączy do niej Jowisz (-1,9^m). Nic więc dziwnego, że maj będzie obfitował w bliskie spotkania planet i interesujące ich konfiguracje. Wyliczmy najbardziej spektakularne. 4 maja Mars znajdzie się 2^o nad Saturnem, a mniej więcej 6^o pod trójką Wenus, Mars i Saturn będzie świecił Aldebaran ( Tau; 0,9^m). 7 maja miejsce Marsa nad Saturnem zajmie Wenus, też oddalona od planety z pierścieniami o 2^o. Natomiast 10 maja dojdzie do pięknej koniunkcji Marsa z Wenus: planety zbliżą się do siebie na zaledwie 0,3^o.

W połowie miesiąca do pięciu planet dołączy Księżyc. 13 maja, dzień po nowiu, znajdzie się 4^o poniżej Merkurego, ale niełatwo będzie zaobserwować tę koniunkcję. 14 maja wąski sierp Srebrnego Globu przysunie się do Marsa na odległość 1^o. A 16 maja Księżyc będzie już jaśniał dość wysoko na wieczornym niebie, 3^o ponad Jowiszem.

Jarosław Włodarczyk