Mimo że w lipcu tego roku możemy sobie ostrzyć zęby na obserwacje trzech planet, tak naprawdę bez zbytnich kłopotów - choć o nieprzyzwoicie wczesnej porze - będziemy w stanie dostrzec jedną, Saturna (0 wielkość gwiazdowa). Albowiem wieczorem nad zachodnim horyzontem jasna Wenus (-4,1m) z dnia na dzień będzie tracić wysokość, Merkury zaś właściwie nie odklei się od linii horyzontu przez te kilka pierwszych dni lipca, kiedy jeszcze znajduje się wystarczająco daleko od Słońca.

Niemniej nie rezygnujmy tak łatwo z Wenus, zwłaszcza że 10 lipca dojdzie do jej koniunkcji z najjaśniejszą gwiazdą Lwa, Regulusem ( Leo; 1,4^m). Planeta znajdzie się 1^o ponad gwiazdą, choć oba ciała będą świeciły nisko na tle zorzy wieczornej. 12 i 13 lipca do Wenus i Regulusa dołączy wąski sierp Księżyca.

Tymczasem Saturn będzie stawał się coraz lepiej widoczny nad ranem, przed wschodem Słońca, i od połowy miesiąca nie powinniśmy mieć kłopotów z dostrzeżeniem go nad wschodnim horyzontem. Chyba że pogoda nie dopisze lub nie spodoba nam się czas obserwacji: nawet pod koniec lipca godzina przed wschodem Słońca oznacza kilka minut przed 4:00.

Na samym początku miesiąca, 2 lipca, zdarzy się koniunkcja Saturna z Merkurym, ale będzie to zjawisko raczej z gatunku tych nieobserwowalnych. 8 i 9 lipca w obszar nieba okupowany przez obie planety zajrzy Księżyc, zmierzający ku nowiu, i w tym przypadku już bez trudu powinniśmy móc podziwiać Saturna świecącego 3^o od wąskiego sierpa Srebrnego Globu. Pod koniec miesiąca Saturn będzie niepodzielnie władał porannym wschodnim nieboskłonem. Co więcej, w towarzystwie Byka, Plejad i wyglądającego spoza horyzontu Oriona. W ten sposób, z pewnymi modyfikacjami, powróci układ z pierwszych miesięcy 2002 roku.

Jarosław Włodarczyk