Media pokochały wielką miłością perseidy - sierpniowy rój meteorów - i z  tego powodu od lat miesiąc ten kojarzy się zwykłym zjadaczom chleba ze spadającymi gwiazdami. W tym roku ich maksimum, 12-13 sierpnia, przypadnie na czas prawie bezksiężycowych nocy, więc łatwiej przyjdzie nam zliczanie meteorów.

W sierpniu ostatecznie rozstaniemy się z Wenus w roli Gwiazdy Wieczornej, i to mimo że 22 sierpnia znajdzie się ona w największej odległości od Słońca (maksymalna elongacja wschodnia, 46^o). Wieczorne nieduże nachylenie ekliptyki do horyzontu utrudni obserwowanie Wenus po zachodzie Słońca.

W ósmym miesiącu roku z całą pewnością dopiszą planety olbrzymy. Saturn będzie świecił wysoko na porannym nieboskłonie, jaśniejąc blaskiem 0 wielkości gwiazdowej. W jego ślady podąży Jowisz (-1,8m), który zacznie być widoczny godzinę przed wschodem Słońca mniej więcej od 10 sierpnia. W dniach 6-7 sierpnia między obiema planetami przesunie się chudnący sierp Księżyca (nów 8 sierpnia). Być może odnalezienie wciąż jeszcze nisko świecącego Jowisza ułatwią najjaśniejsze gwiazdy Bliźniąt, Kastor ( Gem; 1,6m) i Polluks ( Gem; 1,2m) - linia poprowadzona od Kastora do Polluksa w dół wskaże położenie największej planety Układu Słonecznego.

Sierpień to także okres najlepszych warunków do obserwacji dwóch pozostałych planet olbrzymów, gdyż i Uran (20 sierpnia), i Neptun (2 sierpnia) znajdą się w opozycji. Co więcej, jasność tego pierwszego sięgnie wówczas 5,7 wielkości gwiazdowej, więc przekroczy granicę widoczności gwiazd gołym okiem (Neptun w opozycji będzie miał blask 7,8m). Można zatem spróbować odszukać Urana bez lunety pośród gwiazd Wodnika (na początku miesiąca) lub Koziorożca (w drugiej połowie). Tym zaś, którzy będą woleli posłużyć się teleskopami, podaję współrzędne obu planet na dzień opozycji. Dla Neptuna: rektascensja 20^h48^m01^s, deklinacja -17^o47^'00^''; dla Urana: rektascensja 21^h57^m23^s, deklinacja -13^o17^'30^''.

Jarosław Włodarczyk