Biblioteka
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:   Wirtualny Wszechświat > Biblioteka > Religie, Filozofia > MAHOMET  



[1]  [2]  [3]  [4]  [5] 
Wojna

Lata spędzone przez Mahometa w Medynie były przede wszystkim okresem walki z wrogami zewnętrznymi. "Konstytucja Medyneńska" zakłada, że wojna trwa, i źródła historyczne wyliczają dziesiątki wypraw wojennych, poczynając od poważnych ekspedycji dowodzonych przez samego Mahometa, po małe wypady w celu zabicia pojedynczych wrogów Proroka.

Głównym motywem, przewijającym się w tej dziedzinie działalności Proroka, była ustawiczna konfrontacja z jego własnym miastem rodzinnym. W drugim roku od hidżry Mahomet miał zamiar przechwycić bogatą karawanę mekkańską wracającą z Syrii. Karawana wprawdzie ocalała, ale siły wysłane przez mekkańczyków do jej obrony zostały całkowicie rozbite pod Badrem przez około trzystu muzułmanów (wspomaganych przez posiłki anielskie). Później jednak wydawało się, że Mahomet podjął się dzieła ponad swoje siły. Następne dwie bitwy rozegrały się w bezpośrednim sąsiedztwie Medyny; w trzecim roku od hidżry Mahomet poniósł druzgoczącą klęskę pod Uhudem; w piątym roku już musiał bronić samej Medyny. W roku następnym widzimy jednak, jak próbuje odbyć pokojową pielgrzymkę do Mekki; mekkańczycy go powstrzymali, ale między dwoma stronami doszło do zawarcia rozejmu. Potem fortuna się odwróciła; w ósmym roku Mekka poddała się Mahometowi i Prorok dokonał tryumfalnego wjazdu do miasta, które tak długo go odrzucało.

Po pierwszych powodzeniach Mahomet odniósł też sukcesy wojskowe na innych kierunkach. W roku siódmym zajął dwie główne oazy żydowskie w Al-Hidżazie, Chajbar i Fadak. Zdobycie Mekki doprowadziło do skonsolidowania jego sił w południowej części Al-Hidżazu; w pobliskiej dolinie Hunajn pokonał sojusz wrogich plemion, następnie poddała mu się oaza At-Ta'if. Po tych sukcesach większość arabskich plemion, mniej lub bardziej dobrowolnie, uznała władzę Mahometa.

Jedna z akcji militarnych Mahometa miała zupełnie wyjątkowe znaczenie dla przyszłości. Daleko na północny zachód Arabia graniczyła z Imperium Rzymskim. Na początku ósmego roku od hidżry, jeszcze przed zajęciem Mekki, Mahomet posłał tam wojowników, których wyprawa zakończyła się niepowodzeniem. W następnym roku sam wyruszył aż do Tabuku, ale nie napotkał Rzymian. W roku jedenastym zamierzał wysłać ekspedycję na rzymskie terytorium w Palestynie, jednak śmierć Mahometa zniweczyła owe plany. W ciągu jednego zaledwie pokolenia od śmierci Proroka te skromne próby przerodziły się w wielki muzułmański podbój Bliskiego Wschodu.

Wiara

Lata spędzone przez Mahometa w Medynie były też ważne z czysto religijnego punktu widzenia. Rozprzestrzenienie się islamu, które wtedy nastąpiło, ściśle wiązało się z jego sukcesami militarnymi. Opór wobec jego posłannictwa pośród arabskich pogan - inaczej niż wobec jego władzy politycznej - rzadko był głęboko zakorzeniony, a przywiązanie mieszkańców At-Ta'ifu do pogańskich bóstw zdarzało się zupełnie wyjątkowo. Żydzi i arabscy chrześcijanie (zwłaszcza ci pierwsi) byli bardziej nieprzejednani - i dlatego Mahomet jeszcze na łożu śmierci kazał ich wygnać z Arabii. Poza Arabią Mahomet próbował nawrócić współczesnych sobie władców, z różnymi efektami. Król Etiopii gorąco zaakceptował posłannictwo Mahometa; cesarz rzymski prywatnie przyznał mu rację; władca Persji podarł otrzymany list. Tymczasem we wschodniej i południowej Arabii pojawili się pomniejsi naśladowcy Mahometa, dwuznaczny dowód uznania dla sukcesu jego misji.

W tym okresie religia Mahometa była już ulepszona i udoskonalona. Wciąż miewał objawienia i w momencie jego śmierci cała zawartość Koranu została już zesłana. Podstawowe rytuały i obowiązki muzułmanów - obmywanie, modlitwa, jałmużna, post, pielgrzymka - zostały ustanowione lub jeszcze lepiej dopracowane. Liczne przepisy z dziedziny prawa religijnego zostały objawione Mahometowi jako część Koranu, inne sam sformułował. Na przykład po zdobyciu Chajbaru ogłosił, że jedzenie mięsa udomowionych osłów jest zabronione.

Szczególnie znaczącym momentem w rozwoju religii była zmiana kierunku, w jakim modlili się wierni. Stało się to w drugim roku od hidżry. Wcześniej zwracali się w modlitwach ku Jerozolimie, jak Żydzi; od tego momentu mieli kierować modlitwy w stronę własnego sanktuarium w Mekce. Uzupełnieniem tej zmiany było ostateczne opanowanie sanktuarium przez muzułmanów. Po zdobyciu Mekki w roku ósmym Mahomet oczyścił sanktuarium z pogańskich bałwanów; a w roku dziesiątym zademonstrował ze szczegółami muzułmański rytuał pielgrzymki.

W jedenastym roku od hidżry (632 rok n.e.) Mahomet zachorował w Medynie i zmarł. Pozostawił dziewięć wdów i egipską konkubinę. Z tą ostatnią miał syna Ibrahima, który zmarł w wieku niemowlęcym; z pozostałych dzieci przeżyły go cztery córki.

Michael Cook
Przełożył Bogusław R. Zagórski
[1]  [2]  [3]  [4]  [5] 
[  góra strony  ]

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach