Biblioteka
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:   Wirtualny Wszechświat > Biblioteka > Meteorologia > METEOROLOGIA DLA KAŻDEGO  



[1]  [2]  [3]  [4]  [5]  [6]  [7]  [8]  [9] 
Doświadczenie
Nukleacja


Proces krystalizacji
Materiały: cukier, woda, lód, sól, szklanka.

Wykonanie: Wlej nasycony roztwór cukru do szklanki. Przechłodź go w kąpieli lodowo-solnej. Zeskrob do szklanki trochę okruchów z kostki lodu. Na powierzchni roztworu powstaną duże kryształy cukru.

RODZAJE OPADU. Kiedy temperatura powietrza jest niska, opadające kryształki lodu mogą dolecieć do powierzchni Ziemi w postaci śniegu. Jak pokazano na rysunku poniżej, ich kształt zależy od temperatury w chmurze.

Kształty płatków śniegu
Po opuszczeniu chmury płatki mogą dostać się w warstwę o temperaturze dodatniej i stopnieć, a następnie przelecieć w pobliżu gruntu przez warstwę zimniejszą i ponownie zamarznąć. W końcu do powierzchni Ziemi dolecą tak zwane igły lodowe, czyli zamarznięte kropelki deszczu. Taki deszcz często powoduje gołoledź. Jednakże większość kryształków lodu topi się i opada w postaci deszczu. Kiedy przechłodzone kropelki wody zderzają się z lodem, natychmiast zamarzają i tworzą powłokę lodową. Proces ten zwany jest oszranianiem lub akrecją (wzrostem). W efekcie do ziemi dolatują krupy śnieżne o średnicach 2-5 mm.

Doświadczenie
Zdjęcia płatków śniegu



Materiały: pudełko kartonowe, wazelina, czarna farba, flesz, włącznik elektryczny, bateria 1,5 V, szkiełka mikroskopowe, papier fotograficzny.

Wykonanie: Znajdź pudełko tekturowe długości około 30 cm i pomaluj je w środku na czarno. Umieść w nim trzymadło do papieru fotograficznego. Następnie zamocuj flesz po wewnętrznej stronie pudełka, ale naprzeciw ścianki, na której będzie znajdował się papier. Podłącz flesz poprzez włącznik z baterią. Pokryj szkiełka mikroskopowe (3 na 10 cm) wazeliną. Będą one leżały pojedynczo na papierze fotograficznym, kiedy złapiesz na nie płatki śniegu. Przed użyciem przyrządu pozostaw go na kilka godzin na zewnątrz. Wystawiaj po kolei szkiełka za dwór, aż uda ci się złapać pojedynczy płatek śniegu. Połóż szkiełko na papierze fotograficznym. Naświetlaj go przez 3 sekundy. W ciemnym pomieszczeniu wyjmij papier i wywołaj go w punkcie usługowym. Uzyskasz fotografię ukazującą delikatne struktury kryształka śniegu z cieniami i pojaśnieniami, które są wynikiem różnego przechodzenia światła przez płatek.

Kiedy temperatura powietrza w pobliżu powierzchni Ziemi jest trochę niższa od 0oC, może wystąpić opad marznącej mżawki (kropelki o średnicach mniejszych od 0,5 mm) lub marznącego deszczu. W tym przypadku przechłodzone krople zamarzają natychmiast po zetknięciu się z zimnymi przedmiotami.

Przekrój przez gradzinę
Grad jest tworzony w chmurach burzowych, kiedy prądy wstępujące i zstępujące przenoszą kryształek lodu przez cieplejsze i chłodniejsze warstwy powietrza. Na zmianę topniejąc i zamarzając, kryształ rośnie, aż staje się zbyt ciężki i opada na Ziemię. "Historię" pojedynczej grudki gradu można poznać, oglądając jej przekrój: widać w nim koncentryczne warstwy lodu przezroczystego (powolne zamarzanie) i mlecznego (szybkie zamarzanie i zatrzymywanie w ten sposób pęcherzyków powietrza). Największa zmierzona gradzina spadła w Coffeyville w Kansas, we wrześniu 1970 roku. Miała 14 cm średnicy i ważyła 0,76 kg.

Grad
Przeloty przez chmury burzowe. W 1930 roku pięciu niemieckich pilotów szybowcowych wleciało w obszar burzy w Górach Reńskich. Dostali się w pułapkę prądów wznoszących i opadających. Kiedy stracili kontrolę nad swoimi maszynami, wszyscy wyskoczyli na spadochronach. Potężne prądy powietrzne natychmiast wzniosły ich w obszary o temperaturach ujemnych. Następnie opadli w dół, ale tylko na chwilę, gdyż po chwili porwał ich kolejny prąd wznoszący. Po kilku takich lotach stali się ludzkimi gradzinami. Kiedy wreszcie spadli na Ziemię, byli zupełnie zamarznięci i tylko jeden z nich przeżył. Podobna przygoda przytrafiła się w 1982 roku australijskiemu spadochroniarzowi, który został porwany przez prąd wznoszący chmury burzowej. Kiedy otworzył spadochron, wzniósł się na wysokość 4 km. Ocalił życie, odcinając się od głównego spadochronu, dzięki czemu mógł spadać swobodnie. Dopiero 500 m nad powierzchnią Ziemi otworzył spadochron zapasowy i bezpiecznie wylądował.

[1]  [2]  [3]  [4]  [5]  [6]  [7]  [8]  [9] 
[  góra strony  ]

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach