Biblioteka
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:   Wirtualny Wszechświat > Biblioteka > Medycyna, psychologia > PSYCHOLOGIA  



[1]  [2]  [3]  [4]  [5]  [6] 
Podstawowym założeniem teorii potrzeby homeostazy jest twierdzenie o konieczności utrzymywania rozsądnej równowagi wewnętrznego środowiska organizmu. Jakiekolwiek zachwianie wywołuje działania służące odbudowie utraconej harmonii, "sterowane" poczuciem nierównowagi, które są kontynuowane, dopóki równowaga nie zostanie przywrócona: fizjologiczne konsekwencje głodu kierują nas do kuchni, a zjedzenie tego, co tam znaleźliśmy, redukuje brak równowagi, czyli dyskomfort wywołany głodem. Teoria redukcji popędu łączy ideę wzmocnienia z podstawową teorią homeostazy i zakłada, że to zachowanie, które sprzyja utrzymaniu równowagi, redukując siłę popędu - na przykład zjedzenie czekolady, kiedy jesteśmy głodni - będzie odczuwane jako przyjemne i w rezultacie zostanie wzmocnione. Motywacja do kontynuowania danego zachowania maleje w miarę zaspokajania popędu. Dlatego będziemy jeść mniej lub nie będziemy jeść w ogóle, kiedy przestaniemy być głodni. To, co w danym momencie robimy, zależy od związku motywacji (jak wspomniany popęd głodu - lub może tylko potrzeba przyjemności) z uczeniem się (np. na temat czekolady: gdzie ją mogę znaleźć i ile jej mogę zjeść, zanim zrobi mi się niedobrze). Powyższa teoria z powodzeniem wyjaśnia również niektóre aspekty złożonych wzorów zachowań, np. odmowę jedzenia jako sposób zwrócenia na siebie uwagi. Zaspokojenie potrzeby bycia zauważonym może pomóc przywrócić normalne wzory zachowań związanych z jedzeniem. Teoria redukcji popędów nie wyjaśnia wszystkich aspektów zachowania, takich jak próbowanie nowego rodzaju meksykańskiej salsy lub jedzenie pasternaku. Czynniki społeczne, poznawcze i estetyczne stanowią ważną motywację dla wielu naszych zachowań i nie poddają się wyjaśnieniom powyższej teorii bez uwzględnienia szczególnych uwarunkowań, z którymi są związane: jedna siła motywująca skłania nas do słuchania Schuberta, a inna do słuchania Milesa Davisa lub zdobywania górskich szczytów.

Natomiast teoria celu podejmuje próbę odpowiedzi na pytanie, dlaczego robimy to, co robimy, w kategoriach zmiennych poznawczych, zakładając, że kluczem do motywacji danej osoby jest to, co świadomie próbuje ona osiągnąć: jej cel. Teoria ta zakłada, że ludzie będą wkładać więcej wysiłku w pracę i w sposób pełniejszy wykorzystywać swoje możliwości, jeżeli stojące przed nimi cele są dla nich trudne do osiągnięcia, a im bardziej wymagający cel, tym lepsza jakość ich działań. Eksperyment weryfikujący zasadność powyższego twierdzenia w warunkach pracy przedstawia przykład tab. 13.

Tab. 13. Wykorzystanie maksymalnych możliwości w działaniu

Hipoteza: Ludzie, przed którymi postawiono najtrudniejszy cel, będą działali najlepiej.

Metoda: Trzem grupom pracowników zlecono zadanie ścięcia i przewiezienia drzew. Praca przebiegała w małych grupach. W drugim etapie eksperymentu wybranym grupom, które wykonywały pracę najlepiej, "dającym z siebie wszystko", nie określono celu; grupom "wyznaczanym" przydzielono ten sam cel, co poprzednio, natomiast pozostałym, "współuczestniczącym", pozwolono samodzielne wyznaczyć sobie trudny cel.

Wyniki: Grupa "dających z siebie wszystko" przewiozła 1,7 m3 drewna na godzinę, w porównaniu z 1,9 m3 grup "wyznaczonych" i 2,1 m3 grup "współuczestniczących" w ustalaniu celu.

Samodzielne ustalanie celu wpłynęło na poprawę wykonania zadania w 90% istotnych badań. Prawdopodobieństwo pojawienia się tej zależności wzrasta, kiedy są uwzględnione następujące warunki: ludzie akceptują stawiane im cele, są informowani o postępach swojej pracy i nagradzani za osiągnięcie celów, które znajdują się w zasięgu ich możliwości, oraz zachęcani i wspierani przez przełożonych. Odkrycia te są wykorzystywane przy organizacji pracy zespołowej, chociaż nadal nie wiemy, dlaczego niektóre grupy pracowników ustalają sobie bardziej ambitne cele od innych i w jaki sposób siły motywujące, uaktywniane przez fakt postawienia celu, współdziałają z innymi (np. fizjologicznymi czy społecznymi).

Różne motywy współdziałają w odmienny sposób z układem fizjologicznym, społecznym i behawioralnym, stąd potrzeba homeostazy odgrywa zasadniczą rolę w określaniu pierwotnych motywów, a czynniki poznawcze, na przykład cele, mają większy wpływ na motywy wtórne. Wiele naszych działań jest determinowanych przez złożony zespół motywacji. Odkrycia poczynione w wyniku prowadzonych na tym polu badań mają wiele praktycznych zastosowań: pomagają motywować ludzi do nauki i pracy, a także zrozumieć oraz zwalczyć trudności w systemie motywowania, np. w wypadku otyłości i trudności z przestrzeganiem diety.

[1]  [2]  [3]  [4]  [5]  [6] 
[  góra strony  ]

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach