Biblioteka
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:   Wirtualny Wszechświat > Biblioteka > Medycyna, psychologia > Wirusy, plagi i dzieje ludzkości  



[1]  [2]  [3]  [4]  [5]  [6]  [7]  [8]  [9] 
Walter Reed urodził się w 1851 roku jako syn duchownego obrządku metodystycznego w wiejskiej miejscowości Belroi w stanie Wirginia. W wieku 17 lat skończył medycynę na Uniwersytecie Stanu Wirginia jako najmłodszy jej absolwent. Kontynuował naukę w Bellevue Medical School w Nowym Jorku, gdzie uzyskał dyplom lekarski. Przez wiele lat pracował w różnych szpitalach nowojorskich, a następnie wstąpił do wojska, gdzie w 1875 roku został mianowany asystentem chirurga. Po piętnastu latach pracy w różnych placówkach wojskowych wziął urlop i przeszedł przeszkolenie w zakresie patologii i bakteriologii w laboratorium Williama Welsha na Wydziale Medycyny Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa w Baltimore. Poznał tam Williama Oslera, uważanego za jednego z najlepszych i najbardziej światłych lekarzy w całej Ameryce Północnej. Welsh przechodził poprzednio przeszkolenie w różnych laboratoriach bakteriologicznych w Europie, które powstały po wielkich odkryciach dokonanych przez Kocha i Pasteura. W 1893 roku Reed powrócił do wojska i został mianowany profesorem bakteriologii nowo utworzonej Wojskowej Akademii Medycznej, a także kuratorem Medycznego Muzeum Wojskowego.

W przeciwieństwie do Reeda, James Carroll był niezależny duchem. Mówił sam o sobie, że jest "wałęsającym się ladaco". Urodzony w Anglii, w wieku 15 lat wyjechał do Kanady. Mieszkał tam przez jakiś czas w puszczy, a następnie wstąpił do armii amerykańskiej. W wojsku służył jako sanitariusz w Ford Custer w stanie Montana. Wtedy zdecydował się zostać lekarzem. Zachęcany i popierany przez Reeda, studiował początkowo w Bellevue Medical College w Nowym Jorku, a następnie na Wydziale Medycyny Uniwersytetu Stanu Maryland w Baltimore, gdzie otrzymał dyplom lekarski. Już jako lekarz przeszedł przeszkolenie w dziedzinie bakteriologii i patologii u Williama Welsha, w Szpitalu Johnsa Hopkinsa. W 1897 roku został asystentem Reeda. W tym samym czasie George Sternberg, ówczesny główny chirurg armii, powołał komisję do badania żółtej febry. Przewodniczącym komisji mianowano Reeda, a jego zastępcą - Carrolla.

powiększenie...

Po lewej: Pogromcy żółtej febry. Obraz Carlosa Finleya przedstawiający członków Komisji do Walki z Żółtą Febrą: Waltera Reeda, Jamesa Carrolla i Jesse'ego Lazeara (wszyscy w mundurach). Zarówno Carroll, jak i Lazear zachorowali na żółtą febrę, a Lazear szybko na nią zmarł. Po prawej: Max Theiler, który uzyskał szczep 17D wirusa żółtej febry, co umożliwiło opracowanie szczepionki, która pozwoliła na pokonanie tej choroby.

Obydwaj cywilni członkowie komisji, Jesse Lazear i Aristides Agramonte, ukończyli Wydział Medycyny Uniwersytetu Columbia w Nowym Jorku, lecz każdy z nich wywodził się z zupełnie innego środowiska. Jesse Lazear urodził się w 1866 roku w Baltimore, w bogatej rodzinie. Studiował nie tylko medycynę, ale i sztukę. Podróżował po Europie, gdzie między innymi zapoznał się z nowoczesnymi metodami bakteriologicznymi. Po otrzymaniu dyplomu lekarskiego w 1892 roku został pierwszym dyrektorem Laboratorium Klinicznego na Wydziale Medycyny Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa i w tej funkcji oddelegowano go do pracy w Komisji. Zyskał opinię "cichego, skromnego i zachowującego się z rezerwą". Drugim cywilnym członkiem komisji był Aristides Agramonte. Urodził się na Kubie i jako dziecko, po śmierci ojca zabitego w czasie nieudanego buntu przeciwko hiszpańskiemu panowaniu na Kubie, został przywieziony do Nowego Jorku. Mówiono o nim, że jest "energiczny i wścibski". Po uzyskaniu dyplomu lekarza pracował jako bakteriolog w Wydziale Zdrowia miasta Nowy Jork. Kiedy został cywilnym członkiem komisji, objął stanowisko dyrektora laboratorium Szpitala Wojskowego nr 1 w Hawanie i ordynatora oddziału żółtej febry.

Żółta febra panowała na Kubie endemicznie, przez co zagrażała wszystkim krajom utrzymującym z nią stosunki handlowe. Z wybuchem wojny hiszpańsko-amerykańskiej w 1898 roku choroba ta stała się najpoważniejszym problemem zdrowotnym armii Stanów Zjednoczonych. Z tego powodu w 1900 roku wysłano na Kubę Komisję do Walki z Żółtą Febrą. Do tego czasu żaden z jej członków nie zetknął się jeszcze z przypadkiem tej choroby. Pierwszym zadaniem komisji było sprawdzenie, czy rzeczywiście żółta febra wywoływana jest przez bakterie Bacillus icteroides, jak twierdził włoski patolog Giuseppe Sanarelli. Sanarelli wstrzyknął te pałeczki pięciu tubylcom południowoamerykańskim i trzech z nich zmarło na żółtaczkę. Wprawdzie doniesienie to przyniosło Sanarellemu sławę i nagrody, ale komisja Reeda stwierdziła, że nie odpowiada ono prawdzie. Bakterie Bacillus icteroides występowały, co prawda, sporadycznie u chorych na żółtą febrę, ale ich obecność była przypadkowa; nie one stanowiły przyczynę choroby. Następnie komisja zajęła się hipotezą Carlosa Finleya, który uważał, że żółtą febrę przenoszą komary.

Carlos Finley urodził się w Camaguey na Kubie w rodzinie szkocko-francuskiej. W 1853 roku rozpoczął studia medyczne w Thomas Jefferson Medical College w Filadelfii. W tym właśnie roku żółta febra poczyniła w Filadelfii poważne spustoszenia. Wydarzenia, których był świadkiem, oraz wiele przypadków zachorowań na żółtą febrę na Kubie spowodowały, że Finley zainteresował się tą chorobą i poświęcił jej badaniu wiele lat swego życia. W 1855 roku ukończył studia, a w 1857 rozpoczął praktykę lekarską w Hawanie. W 1881 roku formalnie przedstawił swą dysertację: "The Mosquito Hypothetically Considered as an Agent of Yellow Fever" ("Rozważania nad możliwością przenoszenia żółtej febry przez komara"). W pracy stwierdził, że skoro żółta febra atakuje śródbłonek naczyń krwionośnych, ssący krew owad może być pośrednim żywicielem przenoszącym chorobę. Finley wyliczył trzy warunki potrzebne do przeniesienia żółtej febry z osobnika chorego na zdrową osobę:

1. Obecność chorego na żółtą febrę, którego śródbłonek naczyń krwionośnych jest pełen zakaźnych cząstek, i obecność komara, który może wbić swój aparat gębowy w zakażone naczynie krwionośne.
2. Możliwość przeżycia zakażonego komara aż do chwili, kiedy ma on sposobność nakarmienia się krwią zdrowego osobnika, któremu w wyniku ukłucia przekazuje chorobę.
3. Obecność osób lub osoby podatnej na tę chorobę w rejonie występowania zakażonego komara.

[1]  [2]  [3]  [4]  [5]  [6]  [7]  [8]  [9] 
[  góra strony  ]

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach