Biblioteka
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:   Wirtualny Wszechświat > Biblioteka > Archeologia, Historia, Kultura antyczna > Z POWROTEM NA ZIEMIĘ  



[1]  [2]  [3]  [4]  [5]  [6]  [7]  [8]  [9]  [10] 
[11]  [12]  [13]  [14]  [15]  [16]  [17]  [18]  [19]  [20] 
[21]  [22]  [23]  [24]  [25]  [26]  [27]  [28]  [29]  [30] 
[31]  [32]  [33]  [34]  [35]  [36]  [37] 
2. Czy starożytny Egipt i jego zabytki są tajemnicze?

Już na długo przed J. F. Champollionem William Warburton (1698-1779) doszedł do wniosku, iż starożytni Egipcjanie stosowali dwa rodzaje pisma: jeden aby to co jest do powiedzenia odkryć i objaśnić innym, drugi zaś aby utrzymać rzeczy w ukryciu. [...] I tak właśnie jest. Dziś teksty hieroglificzne serwuje się jak jednolitą papkę, mimo iż możliwa jest pełna i szeroka gama interpretacji. Ostatnio odkryto hieroglify, które nie dadzą się przetłumaczyć. (Oczy..., s. 118-119)

Historyk Paul Brunton, który spędził jedną noc w Wielkiej Piramidzie, uzyskał kontakt z kapłanami staroegipskiego kultu, został zamieniony w ciało duchowe i poprowadzony do ťsali naukiŤ. Dowiedział się, że w piramidzie przechowuje się wspomnienie o zaginionych ludzkich pokoleniach oraz przymierze, jakie Stwórca zawarł z pierwszym wielkim prorokiem. (Oczy... s. 135)

Gdy coś przestaje być zrozumiałe, zaczyna być tajemnicze. Nawet w starożytnym Egipcie tonące w mroku i niedostępne dla większości ludzi budowle sakralne napawały nabożnym lękiem przed nieznanym. Do położonych w głębi świątyni pomieszczeń mieli dostęp tylko nieliczni kapłani, którzy posiadali wykształcenie teologiczne, czyli - według egipskiego określenia - "znali tajemnice nieba, ziemi i krainy podziemnej". Należy jednak podkreślić w tym miejscu wyraźnie, iż w starożytnym Egipcie nie było zamkniętych, mistycznych stowarzyszeń kapłanów, wprowadzonych w arkana "wiedzy tajemnej". Niektóre święta religijne obejmowały obrzędy, które, jakkolwiek częściowo dostępne wiernym, były dla nich niezrozumiałe. Do takich należały święta Ozyrysa, które przybyłym do Egiptu obcokrajowcom, zwłaszcza Grekom, kojarzyły się z misteriami typu eleuzyjskiego, połączonymi z inicjacją, o których nie wolno było nawet mówić. Ulubiony przez E. von Dänikena grecki historyk Herodot, który wbrew temu, co usiłuje nam wmówić Szwajcar ("O rany! Ten Herodot wypisuje rzeczy, które nijak nie chciały się zgodzić z ťniepodważalną wiedząŤ egiptologów!". Oczy..., s. 50), jest bardzo poważnie traktowanym oraz badanym źródłem wiedzy o Egipcie, zwłaszcza w V wieku p.n.e., pisał: "O tych misteriach, które są mi znane wszystkie bez wyjątku, moje usta zachowają religijne milczenie". Owe "misteria" Ozyrysa, Izydy czy Serapisa były rozpowszechnione głównie w okresie hellenistycznym i rzymskim, kiedy przeniknęły także do Europy. Poprzez błędne skojarzenie obrzędów egipskich z misteriami greckimi, tradycja przekazana przez pisarzy klasycznych błędnie przypisała kapłanom egipskim "wiedzę tajemną". W ciągu następnych wieków to błędne skojarzenie wszystkiego, co tajemnicze, niezrozumiałe i nieznane, z egipskimi kapłanami obrastało w dalsze legendy i pokryte patyną stuleci dotrwało do dziś.

W III lub IV wieku n.e. teolog neoplatoński Jamblich napisał dzieło, zatytułowane De mysteriis Aegyptiorum (O misteriach Egipcjan), które niespodziewaną popularność uzyskało dopiero w czasach Odrodzenia, kiedy do Europy zawitała moda na starożytność. Wtedy też przetłumaczono na łacinę odnalezione gdzieś w klasztornej bibliotece tzw. pisma hermetyczne z czasów późnego Cesarstwa Rzymskiego. Był to filozoficzno-religijny traktat, którego autorstwo przypisywano egipskiemu patronowi mądrości - bogu Totowi (utożsamionemu przez Greków z Hermesem, skąd nazwa: Corpus Hermeticum). W XV wieku ów Hermes, określany jako Trismegistos (Potrójnie Wielki), był uważany za mędrca, który żył współcześnie z Mojżeszem i posiadał większą wiedzę niż biblijni prorocy. W 100 lat później autor dzieła pt. De arte cabalistica, Johann Reuchlin, utożsamił Hermesa i Mojżesza i "udowodnił", że to właśnie temu mędrcowi Bóg przekazał na Górze Synaj Tablice Mądrości. Zapisane na nich po hebrajsku teksty praw i przykazań Egipcjanie przetłumaczyli i zapisali strzegącym tajemnic symbolicznym pismem hieroglificznym.

W ten oto sposób zrodziło się w XV-XVI w. przekonanie o tajemnej treści, a zatem mocy tkwiącej w hieroglifach. Aby dotrzeć do owej wiedzy tajemnej, zakładano stowarzyszenia, które operowały ezoterycznymi praktykami misteryjnymi i wiązały się z rytuałem wtajemniczenia. Jednym z takich stowarzyszeń była np. działająca w XVIII wieku w Warszawie Loża Świątyni Izydy, gdzie tzw. mistrzem katedry był Jan hr. Potocki, autor Rękopisu znalezionego w Saragossie.

Jak widać z cytowanych na wstępie fragmentów Oczu Sfinksa, wiara w tajemnice tkwiące w hieroglifach, a nawet XVI-wieczna legenda o "przymierzu pomiędzy Stwórcą a pierwszym wielkim prorokiem" (czyli Hermesem Trismegistosem = Mojżeszem) nadal żyją w pseudonaukowej literaturze, z której Däniken czerpie obficie i bezkrytycznie.

[1]  [2]  [3]  [4]  [5]  [6]  [7]  [8]  [9]  [10] 
[11]  [12]  [13]  [14]  [15]  [16]  [17]  [18]  [19]  [20] 
[21]  [22]  [23]  [24]  [25]  [26]  [27]  [28]  [29]  [30] 
[31]  [32]  [33]  [34]  [35]  [36]  [37] 
[  góra strony  ]

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach