Biblioteka
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:   Wirtualny Wszechświat > Biblioteka > Archeologia, Historia, Kultura antyczna > Z POWROTEM NA ZIEMIĘ  



[1]  [2]  [3]  [4]  [5]  [6]  [7]  [8]  [9]  [10] 
[11]  [12]  [13]  [14]  [15]  [16]  [17]  [18]  [19]  [20] 
[21]  [22]  [23]  [24]  [25]  [26]  [27]  [28]  [29]  [30] 
[31]  [32]  [33]  [34]  [35]  [36]  [37] 
Świat mitów i wyobrażeń różnych kultur starożytnych stanowi dla Dänikena prawdziwą kopalnię rzekomych argumentów na poparcie hipotezy o wizycie na Ziemi kosmonautów czy też innych myślących stworów z obcej planety, które z niezrozumiałym altruizmem przekazały całą swą wiedzę człowiekowi i zniknęły. Wystarczy więc sięgnąć do pierwszego lepszego starożytnego podania, w którym występuje wszechmocne bóstwo, czy też znaleźć jakiekolwiek przedstawienie takiego bóstwa w sztuce, by okazało się, że jest to dla Dänikena materiał "dowodowy". "W Edfu znajduje się jeszcze dzisiaj nad drzwiami świątyni wyobrażenie uskrzydlonego Słońca lub szybującego sokoła, który trzyma symbol wieczności i nieprzemijającego życia" (Wspomnienia..., s. 66) - pisze Däniken, ale można się spytać natychmiast: i co z tego wynika? Jaki to ma związek z rzekomymi kosmitami?

We wszystkich religiach, jakie kiedykolwiek się pojawiły, czy to historycznych, czy współczesnych, do podstawowych należały te symbole, które miały związek z niebem - miejscem, w którym zawsze umieszczano siedzibę sił nadprzyrodzonych. W Egipcie głównym punktem odniesienia symboliki religijnej było Słońce, co wynika w sposób oczywisty z klimatu egipskiego, zdominowanego przez słoneczne oddziaływanie. Fakt ciągłej pozornej wędrówki Słońca po niebie stał się źródłem wielu mitów kosmologicznych oraz stanowił jedną z podstaw (obok cyklu wegetacyjnego w przyrodzie) wiary w zmartwychwstanie - wielkiej siły motorycznej życia starożytnego Egipcjanina. Dlatego też większość symboli religijnych w Egipcie wiąże się ze Słońcem, a więc także z niebem.

To prawda, że z terenu Egiptu znamy bodaj najwięcej "postaci boskich symboli ze skrzydłami", ale wynika to znowu ze specyficznej egipskiej przyrody. Ze wszystkich żyjących stworzeń najbliższy "kontakt z niebem" miały oczywiście ptaki, zwłaszcza majestatycznie unoszące się wysoko nad Ziemią, doskonale widoczne na wciąż bezchmurnym niebie sokoły i sępy, toteż bardzo wcześnie zostały one uznane za istoty boskie. Wizerunki sokołów i sępów oraz ich skrzydeł stały się znakami religijnymi związanymi z symboliką niebiańską, stąd niemal wszystkie przedstawienia bóstw i symboli religijnych mogą być w Egipcie ukazane ze skrzydłami ptasimi (rys. 25). Równie dobrze mogłoby to dotyczyć wizerunku barki słonecznej jako czegoś, co "wędrowało" wysoko nad ziemią, a więc tam, gdzie widywało się ptaki. W egipskiej ikonografii zdecydowanie dominuje jednak wizerunek barki słonecznej płynącej po niebie, podczas gdy skrzydła towarzyszą często obrazowi tarczy (kuli) słonecznej. Oba te symbole: uskrzydlona tarcza oraz barka są absolutnie równoważne znaczeniowo i współczesna archeologia to podkreśla, wbrew temu, co próbuje wmówić Däniken. Barka słoneczna z religii egipskiej nie ma jednak niczego wspólnego z astronautami.

Rys. 25. Wizerunki sokołów i sępów oraz ich skrzydeł są symbolami religijnymi związanymi z niebem; wszystkie przedstawienia bóstw i symboli w Egipcie mogą być ukazane ze skrzydłami ptasimi.

Religia była praktycznie jedyną w Egipcie dziedziną, która próbowała wyjaśnić zjawiska i uzyskać odpowiedzi na pytania, zadane w formie: dlaczego? Dlaczego Słońce wschodzi, mimo iż zaszło poprzedniego dnia? Co się z nim dzieje w nocy? Co się dzieje z człowiekiem po śmierci? Pytania te stawiali sobie ludzie zawsze i wszędzie, ale właśnie w Egipcie rozwinęła się specyficzna teologia, zawierająca elementy filozofii, która stworzyła bogaty system kompozycji, wyjaśniających te nurtujące człowieka problemy. Na ostatnie z powyższych pytań uzyskano radosną, optymistyczną odpowiedź: człowiek nie umiera ostatecznie śmiercią ziemską. Jeżeli jego życie było na ziemi prawe (co stwierdzał Sąd Zmarłych), czekał go wieczny raj, który polegał między innymi na towarzyszeniu Słońcu w jego nocnej podróży przez Świat Podziemny (czyli niebo nocne pod ziemią). Ten Świat Podziemny składał się z 12 regionów, pooddzielanych od siebie wielkimi bramami. Jego środkiem płynęła rzeka, po której Słońce żeglowało w łodzi (barce słonecznej) (rys. 26), przeżywając różne przygody. Zdarzało się, na przykład, że barkę bóstwa trzeba było ciągnąć za pomocą lin, ponieważ w rzece brakowało wody. W egipskiej ikonografii spotyka się czasem tę scenę, przy czym barka może być holowana, na przykład, przez kobry i szakale, co ma raczej niewiele wspólnego ze statkami kosmicznymi.

Rys. 26. Słońce, według wierzeń egipskich, wędrowało nocą przez świat podziemny, płynąc na barce, która musiała być niekiedy ciągnięta przez szakale, kobry czy "dusze" zmarłych - ba. Na podstawie malowidła na sarkofagu z XXI dynastii. Należy zwrócić uwagę na ciągle się zmieniający wygląd boga Słońca w barce.

[1]  [2]  [3]  [4]  [5]  [6]  [7]  [8]  [9]  [10] 
[11]  [12]  [13]  [14]  [15]  [16]  [17]  [18]  [19]  [20] 
[21]  [22]  [23]  [24]  [25]  [26]  [27]  [28]  [29]  [30] 
[31]  [32]  [33]  [34]  [35]  [36]  [37] 
[  góra strony  ]

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach