Tradycja mówi o wielu dziełach przypisywanych Empedoklesowi. Pod koniec II w. wymieniano następujące:

-   dwa epigramy - jeden na cześć Pauzaniusza (ulubieńca, któremu dedykował poemat O naturze), drugi dla lekarza Akrona;

-   wiersz do Telaugesa, syna Pitagorasa, który miał być nauczycielem Empedoklesa, oraz list adresowany również do niego;

-   pewną liczbę tragedii - perypatetyk Hieronim z Rodos (początek III w. p.n.e.) twierdził, że znał czterdzieści osiem tragedii Empedoklesa, zaś Neantes z Cyziku (koniec III w. p.n.e.) miał w ręku tylko osiem; Heraklides, syn Serapiona, twierdzi że autorem tych tragedii był kto inny, może noszący to samo imię;

-   dzieło czy poemat o wojnach perskich (Persika), spalony przez siostrę lub córkę Empedoklesa, ponieważ był niedokończony;

-   hymn do Apollina, również przypadkowo spalony przez siostrę lub córkę;

-   pewną liczbę traktatów politycznych (Politikoi logoi);

-   traktat medyczny (Iatrikos logos), obejmujący sześćset wierszy;

-   O naturze (Peri fyseos) - dwie księgi obejmujące dwa tysiące wierszy (z poematu tego zachowało się trzysta sześćdziesiąt wierszy i kilka luźnych słów);

-   Oczyszczenia (Katharmoi) - poemat ten deklamował rapsod Klemenes w obecności autora na Olimpiadzie w 440 p.n.e.; Diogenes Laertios utrzymuje, że liczył trzy tysiące wierszy, a razem z poematem O naturze pięć tysięcy.