Filozofia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:  Wirtualny Wszechświat > Filozofia > Historia filozofii w datach > FILOZOFIA ODRODZENIA  
  Jesteś tutaj
HISTORIA FILOZOFII W DATACH
FILOZOFIA ODRODZENIA
Strona: 8/9
  Skocz do
Spis rozdziałów
Początek rozdziału
Koniec rozdziału
  Źródła
HISTORIA FILOZOFII W DATACH powstała na podstawie dwóch książek Dominique Folscheid: Wielkie daty filozofii starożytnej i średniowiecznej
oraz
Wielkie daty filozofii nowożytnej i współczesnej, które w przekładzie Jerzego Niecikowskiego i pod redakcją Wiktorii Krzemień ukazały się w Polsce w 2000 roku w serii  W CZYM RZECZ?.
  Szukacz
8/9

1578 - wydanie dzieł Platona w oryginale (Genewa, wydawca - Henri Estienne).

1580-1595 - Próby Michela de Montaigne: ja i dola człowiecza. Montaigne jest nie tylko wielkim pisarzem, lecz również wielkim filozofem, choć nie tworzy systemu i nie posługuje się przyjętą terminologią filozoficzną. Montaigne uważa się za stoika i jest sceptycznie nastawiony do wszelkich form dyskursu o bycie (nie mamy żadnej więzi z bytem, obcujemy wyłącznie ze zjawiskami). Z tej postawy rodzi się jego zadziwiająco oryginalny projekt filozoficzny, polegający na tym, że własne ja, w którym odzwierciedla się kondycja ludzka, staje się jedynym przedmiotem namysłu. Dla Montaigne´a filozofia jest tożsama ze sztuką życia.

1584 - De constantia (O stałości) Justusa Lipsiusa (Joest Lips, 1547-1617): neostoicyzm chrześcijański. Justus Lipsius - wydawca Tacyta i Seneki - przyczynił się bardzo mocno do wzrostu zainteresowania fizyką i koncepcją moralności stoików (Manuductionis ad Stoicam philosophiam, Podręcznik filozofii stoickiej, 1604 i Physiologiae Stoicorum, Fizjologia stoików, 1610). Czerpał też z niego klasycyzm (Kartezjusz, Corneille itd.).

1587 - Volksbuch (opowieść ludowa) doktora Fausta: mit zyskuje formę.

1588 - De concordie gratiae et liberi arbitrii (O zgodności między wolną wolą a łaską świętą) Luisa de Moliny (1525-1600): "wiedza pośrednia". Teoria de Moliny, która stara się rozstrzygnąć słynne zagadnienie, w jakim stosunku pozostają do siebie wolna wola ludzka oraz boska wszechwiedza, była przedmiotem gorących dyskusji w filozofii siedemnastowiecznej. Zdaniem de Moliny, między boską wszechwiedzą, która dotyczy tego, co stanowi czystą możliwość, a powziętymi przez Boga postanowieniami znajduje się "wiedza pośrednia", oznaczająca, iż Bóg zna futuribles, czyli decyzje, które człowiek samodzielnie podejmie w tej czy innej sytuacji.

1590 - Tractatus de constantia (Traktat o stałości) Wilhelma du Vair (1556-1621): stoickie chrześcijaństwo.

1592-1616 - Teatr Szekspira (1564-1616).

1597 - Disputationes metaphysicae (Dysputy metafizyczne) Francisco Suareza (1548-1617): ostatnia synteza należąca do tradycji scholastycznej, z której korzystać będzie filozofia XVII wieku.

1600 - spalenie na stosie Giordana Bruna (1548-1600): monada monad i nieskończoność Wszechświata. W zbiorowej pamięci Bruno stanowił przykład niezależnego i konsekwentnego myśliciela, który wolał spłonąć na stosie (w 1600), niż odwołać swoje poglądy. Jego idee natomiast były mało znane aż do czasu, gdy Schelling wydał swego Bruna (1802). Nastawiony wrogo do arystotelizmu, Bruno należy do tak zwanego nurtu platońskiego, który reprezentowali Mikołaj z Kuzy i Eckhart. Niektóre z jego pomysłów można odnaleźć u Leibniza (na przykład, że każda monada odzwierciedla całość Wszechświata). Bruna uważa się za panteistę, co jest interpretacją nader powierzchowną. Jego Bóg jest "monadą monad", będącą wszędzie i wszystkim, gdyż nie daje on się odróżnić od tego, czego jest przyczyną, stanowiąc wszechobecną zasadę wszystkiego. Jego zdaniem, istnieje nieskończona liczba światów podobnych do naszego, albowiem Bóg, który jest nieskończony, mógł stworzyć jedynie nieskończoność. Jedność wszakże, rozszerzając się, zanika, a więc to, co możliwe różni się od tego, co rzeczywiste, wskutek czego rzeczy składające się na świat są przypadkowe i przemijające.

1602 - Państwo słońca Tomasza Campanelli (1568-1639): wyobrażona republika o charakterze komunistycznym i teokratycznym, w której wielką wagę przywiązuje się do postępu technicznego.

1603 - Politica methodice digesta (Polityka metodycznie przedstawiona) Johannesa Althusiusa (1557-1638): zasada pomocniczości. Sprzeciwiając się doktrynie suwerenności Bodina, Althusius uważa, że społeczeństwo jest zbiorem wspólnot (od rodziny poczynając, a na państwie kończąc), które żyją razem, lecz posiadają własną osobowość i własne cele, a także wyposażone są w środki do osiągania tych celów. Sztukę rozwijania, tworzenia i podtrzymywania więzi społecznych nazywa Althusius "symbiotyką". Doktryna Althusiusa inspirowała teorie liberalne w Anglii i w Holandii. Althusius może być uznany za twórcę naszej zasady pomocniczości (wspólnota najwyższa powinna sprawować tylko takie funkcje, których nie są w stanie wypełnić wpólnoty niższe).



8/9
[góra strony]
Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach