Filozofia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:  Wirtualny Wszechświat > Filozofia > Historia filozofii w datach > FILOZOFIA STAROŻYTNA  
  Jesteś tutaj
HISTORIA FILOZOFII W DATACH
FILOZOFIA STAROŻYTNA
Strona: 36/46
  Skocz do
Spis rozdziałów
Początek rozdziału
Koniec rozdziału
  Źródła
HISTORIA FILOZOFII W DATACH powstała na podstawie dwóch książek Dominique Folscheid: Wielkie daty filozofii starożytnej i średniowiecznej
oraz
Wielkie daty filozofii nowożytnej i współczesnej, które w przekładzie Jerzego Niecikowskiego i pod redakcją Wiktorii Krzemień ukazały się w Polsce w 2000 roku w serii  W CZYM RZECZ?.
  Szukacz
36/46

Główne tezy Epikteta:
-    Filozofia to "umiejętność życia". Ignorant posiada co prawda, jak każdy człowiek, "poczucie" dobra i zła, ale nie rozumie, co mu się przydarza, i nie wie, jak się zachować. Epiktet jednak pomniejsza znaczenie teorii. Klasyczny, stoicki trójpodział (logika, fizyka, etyka) zastępuje podziałem filozofii na moralność praktyczną, teorię moralną i dialektykę.
-    Życie, zdaniem Epikteta, zawsze należy prowadzić w zgodzie z naturą. W swoich sądach mędrzec nadaje rzeczom znaczenie, choć same w sobie są one po prostu, jakie są, nie będąc ani dobre, ani złe.
-    Mędrzec powinien obojętnie odnosić się do wszystkiego, co jest od niego niezależne (namiętności, ciało, zaszczyty itd.), postępując zgodnie z zasadą: "Cierp i nie oskarżaj", pragnąć natomiast powinien tego, co od niego zależy, a czym w istocie jest jego własna wola.
-    Mądrość nie sprowadza się jednak do braku pożądania, lęku i niepokoju (ataraxia). Każdy powinien grać swą rolę na scenie świata, wypełniając swe obowiązki wobec siebie i innych. Mędrzec bierze więc udział w życiu wielkiego, kosmicznego państwa ("rząd świata") i może się uważać za "syna Boga".

80-100
- Apollonios z Tiany: przyszły "święty" pogaństwa. Ten neopitagorejczyk, cieszący się sławą człowieka, który osiągnął wielkie "wtajemniczenie" (podróżował do Indii i posiadał umiejętności maga), dzięki biografii Filostrata Flawiusza (około 205-220) stał się bohaterem i świętym pogańskim, którego przeciwstawiano Chrystusowi. Swe dzieło Filostrat napisał na prośbę Julii Domny, żony cesarza Septymiusza Sewera, która patronowała różnym poczynaniom spekulatywnym. Postać Apolloniosa wykorzystywano głównie w propagandzie antychrześcijańskiej (popularyzowano go tak bardzo, że aż umieszczono jego wizerunek na monetach z lat 358 i 472).

od 100 do 300
- Corpus Hermeticum i hermetyzm. Jest to zbiór różnych tekstów przypisywanych legendarnemu Hermesowi Trismegistesowi (co znaczy: po trzykroć wielki), który był mędrcem pogańskim żyjącym w czasach Mojżesza. W tekstach tych w symbolicznym języku przeznaczonym dla wtajemniczonych, pragnących wznieść się do boskości dzięki energetycznej jedności kosmosu, mieszają się tradycje greckie z egipskimi. Teksty obejmują zagadnienia mistyki, astrologii, magii i medycyny. Pokrewne gnozie, inspirowały w szczególności całą późniejszą alchemię.

około 120-130
- Aleksandria: gnoza Bazylidesa. Jest to znakomity przykład ówczesnej fascynacji gnozą (wiedzą tajemną), która miała dostarczyć poznania całej rzeczywistości i pozwolić na osiągnięcie zbawienia. Zdaniem Bazylidesa, Bóg jest bezimiennym, wiecznym Nie-Bytem, z którego powstaje wszystko, co istnieje, a mianowicie 365 kolejnych światów, przy czym nasz jest ostatni. W ten sposób można wyjaśnić zło jako następstwo postępującej degradacji bytu. Duch przenika wszystkie formy istnienia, by wreszcie przejawić się w ludzkiej postaci w osobie Chrystusa (którego cielesność była iluzją, albowiem ucieleśnienie degraduje). Zadaniem wtajemniczonego natomiast jest wspinanie się na powrót do absolutu za pomocą poznania.

127-151
- Astronomiczne badania Klaudiusza Ptolemeusza: nauka i astrologia. W dziele Megale syntaxis (Almagest) Ptolemeusz zbiera całą ówczesną wiedzę astronomiczną. Ocena jego osobistego wkładu do astronomii nie może być jednoznaczna. Z jednej strony koncepcja, że nieruchoma Ziemia znajduje się w środku Wszechświata, jest regresem w stosunku do teorii Arystarcha, z drugiej zaś - teoria epicykli tak dobrze wyjaśnia nieregularność w ruchu planet, że ten model Wszechświata utrzymał się aż do czasów Kopernika. Jako autor Tetrabiblos Ptolemeusz jest do dziś głównym autorytetem w astrologii.



36/46
[góra strony]
Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach