529
- Dekret cesarza Justyniana zamykający Akademię: data symbolizująca koniec starożytności. Chcąc umocnić wewnętrznie swe państwo, do czego miała prowadzić jedność religii, Justynian Wielki zakazał nauczać antychrześcijańskiej filozofii pogańskiej. Zamknął on szkoły filozoficzne w Grecji, skonfiskowawszy wcześniej ich majątki. Sześciu filozofów (Damaskios, Simplikios, Eulamos, Priskion, Hermias, Diogenes i Izydor) udało się na wygnanie do Persji, a następnie zamieszkało w Harranie (Mezopotamia), który stanie się pomostem prowadzącym do kultury islamu.

529
- Jan Filipon chrystianizuje szkołę filozoficzną w Aleksandrii, ocalając ją przed zamknięciem. Jan Filipon, zwany Gramatykiem, komentuje Arystotelesa (logikę, fizykę i - w 517 - metafizykę), a także Platona, modyfikując ich doktryny w miejscach, które dla chrześcijan były nie do przyjęcia (jakkolwiek jego własne poglądy z perspektywy teologii są dalekie od ortodoksji). W 529 roku jego rozprawa O wieczności świata - przeciw Proklosowi oddaliła od niego cesarskie potępienie, co ocaliło szkołę filozoficzną w Aleksandrii. W przyszłości Jan Filipon odegra rolę pomostu między filozofami greckimi i arabskimi.

około 532-538
- Komentarze Simplikiosa (ur. około 500]): przedłużenie arystotelizmu. Simplikios, który żył współcześnie z Janem Filiponem i był uczniem tego samego mistrza (Ammoniosa Hermiasa, w Aleksandrii), jest należącym do linii Proklosa i Damaskiosa ostatnim wielkim neoplatończykiem antycznym, który był wrogo nastawiony do chrześcijaństwa. Jego komentarze do dzieł Arystotelesa, którego Simplikios próbuje pogodzić z Platonem, zostały napisane na wygnaniu i nigdy w tamtym czasie nie były przedstawione publicznie (z powodu dekretu Justyniana), odegrały jednak poważną rolę w średniowiecznej recepcji arystotelizmu (wpływając zwłaszcza na Tomasza z Akwinu).