Filozofia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:  Wirtualny Wszechświat > Filozofia > Historia filozofii w datach > FILOZOFICZNY WIEK XX  
  Jesteś tutaj
HISTORIA FILOZOFII W DATACH
FILOZOFICZNY WIEK XX
Strona: 21/22
  Skocz do
Spis rozdziałów
Początek rozdziału
Koniec rozdziału
  Źródła
HISTORIA FILOZOFII W DATACH powstała na podstawie dwóch książek Dominique Folscheid: Wielkie daty filozofii starożytnej i średniowiecznej
oraz
Wielkie daty filozofii nowożytnej i współczesnej, które w przekładzie Jerzego Niecikowskiego i pod redakcją Wiktorii Krzemień ukazały się w Polsce w 2000 roku w serii  W CZYM RZECZ?.
  Szukacz
21/22

1961
- Całość i nieskończoność Emmanuela Levinasa. Ta książka uchodzi za najbardziej reprezentatywne dzieło Levinasa, który jest autorem wielu innych utworów o zasadniczym znaczeniu. Twórczość Levinasa cechuje połączenie radykalizmu ze skromnością i szczerością. Wstrząśnięty tragedią Holocaustu Levinas powrócił do przepastnych głębi przesłania biblijnego, nie przestając jednak być autentycznym filozofem, wychowanym na tekstach Husserla, Heideggera i wielu innych; w jego myśli charakter absolutnie podstawowy i zasadniczy mają zagadnienia etyczne. Jego zdaniem, wszystko ma swe źródło w spotkaniu z Innym, który ma twarz. Twarz nie jest tym, co się w Innym dostrzega, jest ona epifanicznym śladem Nieskończoności w Innym. Cechuje ją nędza, nagość i bezbronność, które zobowiązują mnie do tego, bym odpowiedział na jej wezwanie. To zobowiązanie, należące do czysto etycznego porządku, nie zakłada wzajemności, gdyż mój obowiązek wobec Innego (przede wszystkim norma: nie zabijaj) narzuca mi się w sposób bezwzględny, nie pociągając za sobą żadnych uprawnień z mojej strony. Dlatego można powiedzieć, że twarz Innego "bierze mnie jako zakładnika". Levinasovi nie chodzi więc o to, by do istniejących już etyk dodać jeszcze jedną, a tym bardziej o to, by stworzyć system filozoficzny stanowiący uzasadnienie etyki. Etyka nie następuje po metafizyce, lecz ją poprzedza, gdyż poznanie zamyka się w swoim kręgu i prowadzi do Całości, co staje na przeszkodzie otwarciu się na Innego, który z kolei jest otwarciem na Nieskończoność. Etyka nie zakłada również jakiejś antropologii, ponieważ tworzy w samej sobie jedyną naprawdę ważną antropologię, którą jest Humanizm innego człowieka (tekst z 1972). Ostatecznie więc okazuje się, że jestem nie tyle odpowiedzialny za swoje czyny, co ponoszę odpowiedzialność za Innego, który również odpowiada za mnie.

1962
- Jak działać słowami? Johna Langshawa (J. D.) Austina (1911-1960): wypowiedzi performatywne. Dzieło Austina jest reprezentatywne dla drugiego okresu filozofii analitycznej, gdy jej zainteresowania, między innymi pod wpływem Wittgensteina, przeniosły się z logiki na język naturalny. W tym błyskotliwym dziele Austin odrzuca w sposób oryginalny tradycyjne podziały na prawdę i fałsz oraz na fakty i wartości, rozróżniając wypowiedzi konstatujące i performatywne (na przykład: "sądzę" lub "obiecuję", które w sposób bezpośredni są czynami, stwarzającymi realne skutki. Ponieważ jednak ostatecznie wszystkie wypowiedzi mogą być uznane za performatywne, Austin proponuje jeszcze inną klasyfikację, która w czynnościach mowy odróżnia: czynności lokucyjne (akt wypowiedzi, która próbuje wyrazić przekonanie), czynności illokucyjne (czynności związane z wypowiadaniem się, które nadają siłę wypowiedzi) i czynności perlokucyjne (skutki wytwarzane przez słowa), przy czym te czynności mogą mieć miejsce jednocześnie.

1965
- Logika religii Józefa Marii Bocheńskiego (1902-1995) opublikowana w Nowym Jorku w języku angielskim. Próba sformułowania ogólnej logiki religii podjęta przez autora, który w całej swojej twórczości dążył do uzgodnienia filozoficznych przesłanek arystotelizmu i tomizmu z wymogami współczesnej filozofii analitycznej.

1966
- Le normal et le pathologique (Norma i patologia) Georges´a Canguilhema (1904-1995). To dzieło, które zrodziło się z tezy doktorskiej z 1943 roku, stanowi najbardziej znaną pracę Canguilhema, którego można uznać za największego francuskiego filozofa medycyny. Znajdujemy tutaj fundamentalną analizę - niestety, aż nazbyt często ignorowaną przez lekarzy - kategorii normalności i patologii. Wbrew temu, w co się zazwyczaj wierzy, normalność nie jest przeciwieństwem tego, co anormalne - to ostatnie stanowi jedynie inny rodzaj stanu życiowego. Normalność nie polega też na zgodności z tym, co przeciętne (co w istocie stanowi zwykłą abstrakcję teoretyczną), ponieważ o normalności z sensem możemy mówić jedynie w odniesieniu do jakiejś określonej jednostki. Konkretna normalność może więc odchylać się od tak zwanej normy. Zdrowie jest zatem stanem określonego jednostkowego życia, które tworzy dla siebie normy, podczas gdy choroba, będąca również konkretnym stanem, odpowiada życiu, które podlega jakimś normom niższego rzędu. Całe dzieło epistemologiczne Canguilhema jest ściśle związane z historią nauk (przede wszystkim medycznych) i opiera się na refleksji filozoficznej skupionej na zagadnieniu życia. Życie, jego zdaniem, to siła i forma, w której dokonuje się proces samotworzenia się bytu, życie przypomina pojęcie, w którym wytwarza się myśl. Medycyna i filozofia są więc ze sobą blisko spokrewnione, znajdując się bliżej konkretnych przejawów życia niż nauki biologiczne.



21/22
[góra strony]
Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach