Właściwa strona - http://www.wiw.pl/Astronomia/1007-galaktyki.asp Wiw Matematyka i przyroda: Astronomia Biologia Fizyka Matematyka Humanistyka: Historia Kultura antyczna Literatura Plastyka Inne: Szkoły wyższe Biblioteka Wszechświat w obrazkach Słowniki Nowinki Nowości Jesteś tutaj: Wirtualny Wszechświat Astronomia Galaktyki Tematy - Historia astronomii - Narzędzia i metody astronomii - Astronomia sferyczna i praktyczna - Badania kosmiczne - Układ Słoneczny - Słońce - Galaktyki - Typy i klasyfikacja galaktyk - Promieniowanie galaktyk normalnych - Powstanie i ewolucja galaktyk - Ciemna materia w galaktykach - Galaktyki aktywne - Radioźródła pozagalaktyczne - Galaktyki Seyferta - Kwazary - Lacertydy - Aktywne jądra galaktyk - Rozmieszczenie galaktyk - Układ Lokalny galaktyk - Grupy galaktyk - Supergromada Lokalna - Gromady galaktyk - Ciemna materia - Kosmologia - Niebo w tym miesiącu - Eseje Szukacz Przeszukaj za pomocą Szukacza: witrynę Astronomia cały Wirtualny Wszechświat Przeszukaj inne witryny wydawnictwa Prószyński i S-ka Jak zadawać pytania? Galaktyki Seyferta Widmo promieniowania widzialnego MCG-2-58-22, galaktyki Seyferta typu 1. Symbolami pierwiastków nazwano kilka najjaśniejszych linii dozwolonych i wzbronionych w nawiasach kwadratowych. Widmo promieniowania widzialnego NGC 2110, galaktyki Seyferta typu 2. Symbolami pierwiastków nazwano kilka najjaśniejszych linii dozwolonych i wzbronionych w nawiasach kwadratowych. Najwcześniejsze obserwacje tej niezmiernie ważnej klasy galaktyk aktywnych sięgają pierwszego dziesięciolecia XX w., a jej szczegółową charakterystykę podał po raz pierwszy Carl K. Seyfert 1911-1960 w 1943 r. Galaktyki Seyferta odznaczają się jasnym kwazipunktowym jądrem, którego widmo poza składową ciągłą zawiera bardzo szerokie i silne linie emisyjne. Zaledwie 1-2% bliskich nam galaktyk to galaktyki Seyferta, ale proporcja ta wzrasta w miarę przechodzenia do galaktyk o dużej jasności absolutnej. Kolory jąder galaktyk Seyferta są nieodróżnialne od kolorów kwazarów. W zależności od szerokości linii widmowych galaktyki Seyferta dzielą się na dwa podtypy. Galaktyki typu 1, których bliskim i jasnym przedstawicielem jest NGC 4151, mają bardzo szerokie linie dozwolone szczególnie dobrze widoczne linie wodoru serii Balmera, odpowiadające zazwyczaj prędkości kilku-kilkunastu tysięcy km/s i wyraźnie węższe linie wzbronione poniżej 1000 km/s. W widmach galaktyk Seyferta typu 2 reprezentowanego np. przez NGC 1068 szerokość obu rodzajów linii jest podobna i mieści się na ogół w zakresie 500-1000 km/s. Podział ze względu na szerokości linii ma znaczenie fizyczne, gdyż oba typy wykazują dalsze różnice. Na przykład typ 1 jest średnio bardziej niebieski w sensie wskaźników barwy B-V i U-B niż typ 2, a stosunek natężeń linii wzbronionych do linii Balmera jest większy dla typu 2. Andrzej M. Sołtan Wiw - strona główna | Astronomia i kosmologia | Biologia | Fizyka | Matematyka | Historia | Kultura antyczna | Literatura | Szkoła-Plastyka | Nowinki | Nowości | Szkoły wyższe | Biblioteka | Wszechświat w obrazkach | Słowniki | Copyright Prószyński i S-ka SA 2000. All rights reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone.