Właściwa strona - http://www.wiw.pl/astronomia/eseje/astr/wieksza/z-rys02.asp U góry: Sklepienie niebieskie postrzegamy nie jako sferyczną czaszę, lecz jako spłaszczoną kopułę, której wysokość w zenicie jest około 2 razy mniejsza od promienia horyzontu. Dlatego też wydaje się nam, że kierunek dzielący sklepienie na dwie równe części tworzy z płaszczyzną horyzontu kąt 25-30 o , a nie 45 o . U dołu: Na skutek pozornego spłaszczenia sklepienia niebieskiego ulegamy złudzeniu, że zenit a zatem i Księżyc świecący wysoko na niebie znajduje się bliżej nas niż nieboskłon przy horyzoncie a więc i Księżyc wiszący nisko na niebie. Nasz mózg interpretuje obraz Księżyca, przypisując jego tarczy większą średnicę tuż nad horyzontem. W ten sposób pozorne spłaszczenie sklepienia niebieskiego może być odpowiedzialne za księżycową iluzję.