Właściwa strona - http://www.wiw.pl/historia/dziejepanstw/025-34.asp Wiw Matematyka i przyroda: Astronomia Biologia Fizyka Matematyka Humanistyka: Historia Kultura antyczna Literatura Plastyka Inne: Szkoły wyższe Biblioteka Wszechświat w obrazkach Słowniki Nowinki Nowości Jesteś tutaj: Wirtualny Wszechświat Historia Dzieje państw Jesteś tutaj Dzieje państw Prószyński i S-ka Warszawa 2000 Spis treści Wirtualny Atlas Historyczny Starożytna Grecja Dzieje państw Szukacz Przeszukaj za pomocą Szukacza: witrynę Historia cały Wirtualny Wszechświat Przeszukaj inne witryny wydawnictwa Prószyński i S-ka Jak zadawać pytania? XXV 34. Wojny diadochów 323-280 p.n.e. Po śmierci Aleksandra Wielkiego pomiędzy jego wodzami diadochami wybuchł konflikt o władzę. W 323 r. p.n.e. rządy przejęli możnowładcy macedońscy jako opiekunowie niepełnoletniego syna oraz przyrodniego brata Aleksandra, a jeden z wodzów, Perdikkas, został wyznaczony regentem. Dokonał się faktyczny podział imperium między namiestników: Antypatra w Macedonii i Grecji, Antygona we Frygii i Lidii, Ptolemeusza w Egipcie oraz Lizymacha w Tracji. W następnych latach do 281 p.n.e. wodzowie ci i ich następcy toczyli walkę o sukcesję po Aleksandrze "wojny diadochów", a niektórzy z nich próbowali nawet przywrócić jedność imperium. Po zamordowaniu Perdikkasa podczas ataku na Egipt w 321 r. W Triparadeisos nastąpił nowy podział władzy: Antypater został regentem, a Antygon i Kassander stanęli na czele armii. Ten ostatni w 316 r. po zamordowaniu matki Aleksandra, Olimpias, objął władzę nad Macedonią. W 310 r. zamordowana została Roksana i jej syn, przez co ubyli kolejni pretendenci do schedy po Aleksandrze. W 316 r. umarł Eumenes, wyznaczony przez Polyperchonta następcą Antypatra, stojącego na czele armii walczącej z Antygonem Jednookim, pragnącym przejąć władzę nad całym imperium. Przeciwko niemu sprzymierzyli się Kassander, Ptolemeusz, Lizymach i Seleukos namiestnik w Babilonie, co doprowadziło do wybuchu III wojny diadochów 315-01 p.n.e.. Po ataku Ptolemeusza na Grecję Demetrios Poliorketes, Syn Antygona, zdobył Ateny. W 306 r. flota Demetriosa pokonała Ptolemeusza pod Salaminą cypryjską. W konsekwencji Demetrios i Antygonos przyjęli tytuły królewskie, co uczynili wkrótce także Ptolemeusz, Seleukos, Lizymach i Kassander. Oznaczało to ostateczny rozpad imperium Aleksandra. W 301 r. p.n.e. pod Ipsos miała miejsce decydująca bitwa - Seleukos i Lizymach pokonali, liczącego 81 lat, Antygona, ostatniego przedstawiciela władzy centralnej. Powstały wówczas 4 królestwa: Lizymacha w Tracji i Azji Mniejszej, Kassandra w Macedonii, Ptolemeusza w Egipcie i Seleukosa na pozostałych terenach dawnego imperium perskiego. W następnych latach 295-85 p.n.e. syn Antygona, Demetrios, mając za sobą dość awanturnicze życie, opanował Ateny, a po śmierci Kassandra - także Macedonię. W tej sytuacji Lizymach, Seleukos i Ptolemeusz zawiązali przeciwko niemu przymierze. Demetrios został wypędzony z Macedonii i uwięziony przez Seleukosa umarł w 283 r.. W 281 r. Seleukos odniósł zwycięstwo w bitwie pod Kurupedion, zadając klęskę i śmierć 75- letniemu Lizymachowi. Tym samym zakończył się okres wojen diadochów. W ich wyniku powstały 3 silne monarchie: Macedonia Antygonidów, Azja Przednia Syria Seleukidów i Egipt Ptolemeuszów. [góra strony] Wiw - strona główna | Astronomia i kosmologia | Biologia | Fizyka | Matematyka | Historia | Kultura antyczna | Literatura | Szkoła-Plastyka | Nowinki | Nowości | Szkoły wyższe | Biblioteka | Wszechświat w obrazkach | Słowniki | Copyright Prószyński i S-ka SA 2000. All rights reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone.