Właściwa strona - http://www.wiw.pl/historia/historiapolski/p1.asp Wiw Matematyka i przyroda: Astronomia Biologia Fizyka Matematyka Humanistyka: Historia Kultura antyczna Literatura Plastyka Inne: Szkoły wyższe Biblioteka Wszechświat w obrazkach Słowniki Nowinki Nowości Jesteś tutaj: Wirtualny Wszechświat Historia Historia Polski Jesteś tutaj Historia Polski Słowianie na ziemiach polskich Zobacz także Poczet Władców Polski Zwarte, kompetentne biogramy zawierają najważniejsze daty i wydarzenia z historii Polski, informacje o koligacjach rodzinnych władców, jak również podsumowanie ich osiągnięć i niepowodzeń. Biogramom towarzyszą portrety autorstwa Jana Matejki. Szukacz Przeszukaj za pomocą Szukacza: witrynę Historia cały Wirtualny Wszechświat Przeszukaj inne witryny wydawnictwa Prószyński i S-ka Jak zadawać pytania? Słowianie na ziemiach polskich Obszary położone pomiędzy Odrą a Bugiem zostały zasiedlone przez Słowian w okresie wędrówek ludów, pod koniec IV i na początku V w. Podstawą organizacji społeczności słowiańskich był wówczas ród, obejmujący rodziny połączone więzami krwi. Prowadził on wspólną gospodarkę i zapewniał ochronę swym członkom. Upowszechnienie stałego rolnictwa ornego w VII-VIII w. sprzyjało indywidualizacji uprawy roli, a zarazem rozwojowi prywatnej własności ziemi i zróżnicowaniu majątkowemu. Dotychczasową strukturę rodową zastąpiły związki sąsiedzkie i terytorialne. Podstawowym z nich było opole, w którego skład wchodziło kilka wsi i osad jednodworczych, gród chroniący ludzi i dobytek oraz miejsca zebrań wspólnoty. Opola łączyły się w małe plemiona, których podstawę stanowiła wspólnota języka, tradycji i kultu. Władzę naczelną w plemionach słowiańskich sprawował wiec zebranie wszystkich wolnych mężczyzn, który decydował o wojnie i pokoju, a także wybierał i kontrolował księcia wodza. Społeczeństwo składało się z nielicznej arystokracji plemiennej oraz dominującej grupy szeregowych wolnych i niewolnych. Z małych plemion powstały - nie zawsze dobrowolnie - wielkie plemiona związki plemienne. W połowie IX w. do największych z nich należeli Wiślanie, zajmujący dorzecze górnej Wisły, z centrum politycznym najprawdopodobniej w Krakowie; Lędzianie od "lęda" - pole nieuprawne, łąka z siedzibami nad środkową Wisłą i górnym Bugiem; Goplanie zamieszkujący Kujawy z ośrodkiem w Kruszwicy. Nie wiadomo, dlaczego nic w tym czasie nie było wiadomo jeszcze o żyjących w Wielkopolsce Polanach, przyszłych twórcach państwa polskiego. W religii Słowian czołową rolę odgrywał panteon bóstw, który odzwierciedlał prawdopodobnie właściwą wszystkim ludom indoeuropejskim wizję stosunków społecznych opartych na trzech funkcjach: władzy prawnej i religijnej, walce oraz żywności. Pierwszą z tych funkcji sprawował w wierzeniach Słowian Weles Woos, znany także jako Trzygłów albo Trojan - bóg magii i zaświatów. Drugą reprezentował Perun Światowid lub Rujewit - bóg nieba i piorunów; trzecią zaś - Swaróg Swarożyc, Radgost, Dadźbóg - bóg ognia i słońca. Pozostałe bóstwa, niejednoznacznie mieszczące się w powyższym schemacie trójfunkcyjnym, związane były w większości z kultem księżyca, wiatrów, wody, ziemi-matki. Poza tym Słowianie wierzyli w istnienie świata demonów duchów zmarłych, duchów przyrody, duchów domowych. Najbardziej rozbudowane miejsca kultowe składały się z kolistego wału kamiennego, posągu i ogniska ofiarnego, zapewne również z budowli świątynnej. Cześć bóstwom oddawano także pod drzewami, przy kamieniach lub w chatach. Słowianie sporządzali z drewna i kamienia różnej wielkości posągi bóstw i demonów. [góra strony] Wiw - strona główna | Astronomia i kosmologia | Biologia | Fizyka | Matematyka | Historia | Kultura antyczna | Literatura | Szkoła-Plastyka | Nowinki | Nowości | Szkoły wyższe | Biblioteka | Wszechświat w obrazkach | Słowniki | Copyright Prószyński i S-ka SA 2000. All rights reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone.