Właściwa strona - http://www.wiw.pl/kulturaantyczna/twardecki/termin.asp?et=aurea_domus Wiw Matematyka i przyroda: Astronomia Biologia Fizyka Matematyka Humanistyka: Historia Kultura antyczna Literatura Plastyka Czytaj: Biblioteka Delta Inne: Słowniki Szkoły wyższe Wszechświat w obrazkach Nowinki Nowości Jesteś tutaj: Wirtualny Wszechświat Kultura antyczna Słownik sztuki starożytnej Grecji i Rzymu Hasła na literę A Aurea Domus Pontifex Maximus Nazwę tę nadano rezydencji na Palatynie, którą zaczął budować po roku 64 n.e. pożar Rzymu cesarz Neron. Samą konstrukcję znamy przede wszystkim z opisów starożytnych autorów i w zdecydowanie mniejszym stopniu dzięki wykopaliskom archeologicznym. Miała ona zajmować powierzchnię ponad 100 hektarów, a koncepcję architektoniczną zaczerpnięto ze wzorów willi miejskiej. Jej autorstwo przypisuje się dwóm mało nam dzisiaj znanym architektom Celerowi i Severusowi. Dla potrzeb owego kompleksu mieszkalnego Neron zajął część terenów publicznych i prywatnych na Palatynie. Tak więc część starej via Sacra zamieniono w monumentalny portyk prowadzący do westybulu, w którym umieszczono kolosalnych rozmiarów posąg Nerona. W planach budowli były także ogrody z najprzeróżniejszymi roślinami i zwierzętami, sztuczne jezioro mające zajmować centrum całego kompleksu, szereg nimfajonów, źródła z wodą morską i słodką, pawilony i szereg innych, nieraz bardzo wymyślnych konstrukcji. Budowę domus Aurea przerwano po śmierci Nerona 68 r. n.e.. W części wykończonych budynków mieszkali cesarze Wespazjan i Tytus, a Domicjan włączył je do swojego domus Augustana. W czasach cesarza Trojana konstrukcję tę w większości wyburzono, aby postawić na jej miejscu termy. Zachował się tylko jeden kryptoportyk oraz ruiny kilku innych pomieszczeń i konstrukcji nimfajon. Domus Aurea szokował współczesnych rozmachem założenia i przepychem wykończenia. Niewątpliwie wywarł też wpływ na plany rezydencji, które wybudowano w czasach późniejszych pałac Domicjana. Cechami charakterystycznymi rezydencji Nerona były: duża rola portyków i kryptoportyków, sale o planie wielokąta sześciobok, ośmiobok oraz linie krzywe. Wschodnie skrzydło budowli wydaje się najciekawsze z punktu widzenia architektonicznego. Centralną jego część zajmowała wspomniana już ośmioboczna częściowo zachowana sala zwieńczona kopułą; pomieszczenia ją otaczające zaplanowano w wiekszości tak, że ich ściany tworzyły linie krzywe. Wiele ścian ozdobiono malowidłami, których styl współcześni badacze określają jako groteskowy . Szczególnie dobrze zachowały się malowidła z tzw. sali 85. Widać na nich silne związki z trzecim stylem pompejańskim. Jego powstanie badacze wiążą właśnie z nowymi trendami powstałymi podczas budowy Domus Aurea, który stał się tym samym ważnym kamieniem milowym w rozwoju nie tylko rzymskiej architektury, ale także malarstwa. Plan odsłoniętej części. 1. Perystyl 2. Basen 3. Nimfajon 4. Westybul 5. Sala o Złoconym Sklepieniu 6. Kryptoportyki 7. Sala heksagonalna z nimfajonem. [góra strony] Jesteś tutaj Słownik sztuki starożytnej Grecji i Rzymu Autor: Alfred Twardecki Hasło: Aurea Domus Pontifex Maximus Litery A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U V W Z Szukacz Przeszukaj: Słownik sztuki starożytnej Grecji i Rzymu witrynę Kultura antyczna Jak zadawać pytania? Wiw - strona główna | Astronomia i kosmologia | Biologia | Fizyka | Matematyka | Historia | Kultura antyczna | Literatura | Szkoła-Plastyka | Nowinki | Nowości | Szkoły wyższe | Biblioteka | Wszechświat w obrazkach | Słowniki | Copyright Prószyński i S-ka SA 2000. All rights reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone.