Właściwa strona - http://www.wiw.pl/kulturaantyczna/twardecki/termin.asp?et=sarkofagi_rzymskie Wiw Matematyka i przyroda: Astronomia Biologia Fizyka Matematyka Humanistyka: Historia Kultura antyczna Literatura Plastyka Czytaj: Biblioteka Delta Inne: Słowniki Szkoły wyższe Wszechświat w obrazkach Nowinki Nowości Jesteś tutaj: Wirtualny Wszechświat Kultura antyczna Słownik sztuki starożytnej Grecji i Rzymu Hasła na literę S Sarkofagi rzymskie Najwcześniej zachowane rzymskie sarkofagi pochodzą z III w. p.n.e. sarkofag Scypiona Barbatusa. Ich zdobienia ograniczają się w tym czasie przede wszystkim do detali architektonicznych, chociaż często doskonale wykończonych i o wysokim poziomie artystycznym. Okres świetności sarkofagów rzymskich rozpoczyna się w połowie II w. n.e., kiedy w dużym stopniu zmieniają się zwyczaje grzebalne i coraz częściej grzebanie zwłok inhumacja zastępuje ich palenie kremacja. Zmarłych chowano w sarkofagach, które, zależnie od stopnia zamożności, były mniej lub bardziej bogato zdobione, głownie reliefem. Wzorowano się, zdaniem badaczy, przede wszystkim na sarkofagach hellenistycznych, a nie etruskich. Jest to zatem jeszcze jedna dziedzina rzeźby, w której mamy do czynienia z hellenizacją sztuki rzymskiej. Najważniejsze centra, w których produkowano sarkofagi, to Rzym sarkofagi rzymskie oraz Ateny i Azja Mniejsza zaliczane do jednej kategorii sarkofagi greckie. Różnica między nimi polegała na tym, że sarkofagi rzymskie nazywane też niekiedy zachodnimi były zdobione jedynie z trzech stron czwarta przylegała do ściany komory grobowej, a w dodatku krótsze boki były z reguły wykonane mniej starannie. Sarkofagi greckie nazywane też wschodnimi były ozdobione ze wszystkich stron, gdyż z reguły ustawiano je pośrodku komory grobowej. Imitowały przy tym najczęściej kaplicę lub łoże. W pierwszym przypadku reliefowe ozdoby wzbogacone były o elementy architektoniczne gzymsy etc., zaś w drugim na łożach umieszczano niekiedy figury zmarłych. Szczególną grupę stanowią tzw. sarkofagi kolumienkowe, wyrabiane przede wszystkim na Wschodzie. Długie boki dzielono tutaj na nieparzystą liczbę części tzw. kwater - od 3 do 7 za pomocą półkolumn, na których wsparty był gzyms. Kwatery na przemian przedstawiane są jako nisze lub interkolumnia, z wyjątkiem środkowej, która zwieńczona jest tympanonem. W każdej z nich przedstawiono jedną stojącą postać w środkowej zdarzają się dwie figury. Ściany skrzyń zdobiono początkowo ok. połowy II w. n.e. reliefami ornamentalnymi lub figuralnymi, przedstawiającymi sceny mitologiczne - wkrótce jednak tematyka zdobień wzbogaca się głównie o sceny batalistyczne. Sceny mitologiczne pojawiają się na zabytkach aż do połowy III w. n.e., zaś batalistyczne do końca III w. n.e. Relief na sarkofagach podlegał podobnym przekształceniom, jak cała rzeźba rzymska; w drugiej połowie II w. n.e. mamy do czynienia z jego pogłębieniem i wzbogaceniem techniki rzeźby przez użycie świdra. Wzrasta także coraz bardziej dynamika przedstawianych scen. W III w. n.e. pojawiają się spiętrzenie planów, bardziej wyraziste modelowanie postaci, światłocień sarkofag Ludovisi. Prawie zupełnie znikają sceny mitologiczne, natomiast popularność zdobywają sceny rodzajowe. Pojawia się także nowy, owalny kształt skrzyni naśladujący kadź do wytłaczania wina typ lenos. W IV w. n.e. sarkofagi zaczynają znikać, a jednymi z ostatnich godnych uwagi zabytków tego typu są sarkofagi Heleny i Konstantyna. [góra strony] Jesteś tutaj Słownik sztuki starożytnej Grecji i Rzymu Autor: Alfred Twardecki Hasło: Sarkofagi rzymskie Litery A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U V W Z Szukacz Przeszukaj: Słownik sztuki starożytnej Grecji i Rzymu witrynę Kultura antyczna Jak zadawać pytania? Wiw - strona główna | Astronomia i kosmologia | Biologia | Fizyka | Matematyka | Historia | Kultura antyczna | Literatura | Szkoła-Plastyka | Nowinki | Nowości | Szkoły wyższe | Biblioteka | Wszechświat w obrazkach | Słowniki | Copyright Prószyński i S-ka SA 2000. All rights reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone.