Fizyka
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
 Jesteś tutaj:  Wirtualny Wszechświat > Fizyka > Wielkie wykłady - Boska cząstka 
  Indeks
Wielkie wykłady
Dramatis personae
Niewidoczna piłka
nożna

Pierwszy fizyk cząstek
Interludium A:
Opowieść o dwóch
miastach

Poszukiwania atomu:
mechanicy

Galileusz, Zsa Zsa
Gabor i ja

Kule i pochylnie
Piórko i grosik
Prawda o wieży
Atomy Galileusza
Akceleratory
i teleskopy

Carl Sagan XVII wieku
Człowiek bez nosa
Mistyk wyjaśnia
Papież do Galileusza:
spadaj

Słoneczna gąbka
Zarządca mennicy
Siła niech będzie
z nami

Ulubione F  Isaaca
Co nas pcha do góry
Tajemnica dwóch mas
Człowiek z dwoma
umlautami

Wielki twórca syntez
Kłopot z grawitacją
Isaac i jego atomy
Dziwne rzeczy
Dalmatyński prorok
Dalsze poszukiwania
atomu: chemicy
i elektrycy

Nagi atom
Interludium B:
Tańczący mistrzowie
wiedzy tajemnej

Akceleratory: one
rozkwaszają atomy,
nieprawdaż?

Interludium C:
Jak w ciągu weekendu
złamaliśmy parzystość
i odkryliśmy Boga

A–tom!
I wreszcie boska
cząstka

Mikroprzestrzeń,
makroprzestrzeń
i czas przed
początkiem czasu

  Źródło
Leon Lederman,
Dick Teresi

BOSKA CZĄSTKA
Jeśli Wszechświat jest odpowiedzią, jak brzmi pytanie?

Przełożyła Elżbieta
Kołodziej-Józefowicz


  Carl Sagan XVII wieku
 
Carl Sagan XVII wieku
 
G
alileusz wydatnie przyczynił się do tego, że zaczęto akceptować stosowanie przyrządów w  badaniach naukowych. Nie sposób przecenić znaczenia tego faktu dla nauk eksperymentalnych. Jakim był człowiekiem? Galileusz jawi się jako głęboki myśliciel o  subtelnym umyśle, zdolny do intuicyjnego ujmowania zagadnienia (których to cech mógłby mu pozazdrościć niejeden dzisiejszy fizyk teoretyk), a  jednocześnie jako pełen energii człowiek obdarzony techniczną żyłką i  zdolnościami – na przykład do polerowania soczewek i  konstruowania wielu przyrządów, takich jak teleskop, złożony mikroskop i  zegar wahadłowy. Politycznie ewoluował od łagodnego konserwatyzmu do odważnych, ciętych ataków skierowanych przeciw oponentom. Musiał być tytanem pracy, nieustannie czymś zajętym, zostawił po sobie bogatą korespondencję i  grube tomy opublikowanych prac. Był popularyzatorem: po wybuchu supernowej w  1604 roku wygłaszał wykłady przed wielkimi zgromadzeniami. Pisał potoczystą, gminną łaciną. Nikt z  tamtej epoki tak jak on nie przypomina Carla Sagana. Zapewne nie ostałby się na żadnym uniwersytecie, tak żywy był jego styl i  uszczypliwy krytycyzm; w  każdym razie, zanim został potępiony.
       Czy Galileusz był doskonałym fizykiem? Tak doskonałym, jak tylko jest to możliwe. Łączył w  sobie zarówno najwyższe umiejętności potrzebne eksperymentatorowi, jak i  teoretykowi. Jeśli miał jakiekolwiek braki, to w  sferze teorii. Choć taka kombinacja cech była stosunkowo powszechna w  XVIII i  XIX wieku, to w  obecnej epoce specjalizacji jest bardzo rzadko spotykana. W  XVII wieku znaczna część tego, co można by nazwać teorią, była tak silnie związana z  eksperymentem, że aż nie ma sensu próbować ich rozdzielać. Wkrótce przekonamy się, jak korzystnie jest, gdy po wielkim eksperymentatorze pojawia się wielki teoretyk. W  rzeczy samej, już przed Galileuszem działała taka para uczonych.
góra strony
poprzedni fragment następny fragment
Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach