Historia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:  Wirtualny Wszechświat > Historia > Dzieje państw  
  Jesteś tutaj
Dzieje
państw

© Prószyński i S-ka
Warszawa 2000

  Spis treści
Wirtualny
Atlas
Historyczny
Starożytna
Grecja
Dzieje państw

XXXVI 69. Państwo Longobardów (568-774)

Longobardowie ze swej praojczyzny w Skandynawii podążyli nad dolną Łabę, stąd na Morawy, a następnie założyli nad Dunajem (Panonia) swe pierwsze państwo. Po rozbiciu przez Longobardów i Awarów państwa Gepidów, za panowania króla Alboina, Longobardowie z częścią Gepidów wdarli się do Italii i założyli tam swe drugie państwo (568). W 572 r. zdobyli Pawię.

Longobardowie osiedlali się przede wszystkim na Nizinie Padańskiej, ale również w północnej Toskanii, Umbrii, Spoleto i Benewencie. Po zakończonym ok. 650 r. podboju istniały obok królestwa (ze stolicą w Pawii) niemal niezależne księstwa longobardzkie: Trydent, Friul, Spoleto, Toskania i Benewent. Bizantyńczycy utrzymali się w egzarchacie Rawenny, Istrii, księstwach Rzymu i Neapolu, na południowych krańcach półwyspu oraz na Sycylii. Doprowadziło to w konsekwencji do rozpadu Italii na dwie części: longobardzką (frankijską, później cesarską) i bizantyńską (później normańską, częściowo papieską). Władza książąt skończyła się wraz z przywróceniem władzy królewskiej w 584 r. Państwo Longobardów, wskutek odebrania podbitym Rzymianom praw politycznych i zniesienia rzymskiej administracji, stało się tworem czysto germańskim.

Król Autari (584-90), ożeniony z Teudelindą, córką księcia bawarskiego, zapoczątkował okres dobrych stosunków politycznych Longobardów z Bawarią. Za rządów Autari jego władztwo popadło w zależność od państwa Franków, czego wyrazem był coroczny trybut. Jego następca, Agilulf (590-615), zawarł pokój z Frankami oraz rozejm z Bizancjum.

Z kolei król Rotari (636-52) nakazał dokonać kodyfikacji longobardzkiego prawa zwyczajowego (Edictus Rothari, 643). Jego następcy przyjęli katolicyzm. Od 600 r. stopniowo na katolicyzm przechodzi cała ludność longobardzka. Szczyt potęgi Longobardów przypada na lata 661-71 i panowanie Grimualda I, a to dzięki połączeniu królestwa z księstwem Benewentu. Grimuald toczył zwycięskie walki z Frankami, Bizancjum, Awarami i Słowianami. Po jego śmierci doszło do walk o sukcesję tronu. Dzięki osłabieniu władzy królewskiej faktyczne kierownictwo państwa przejęła arystokracja.

Próbę zjednoczenia pod longobardzkim panowaniem całej Italii podjął król Liutprand (712-44). Doprowadził on do podporządkowania władzy królewskiej książąt Spoleto i Benewentu oraz podjął ataki o Rzym i Rawennę. Ostatnie z tych miast w 751 r. zdobył Aistulf (749-56). Był to koniec egzarchatu Rawenny, a tym samym kres panowania bizantyńskiego w środkowej Italii.

Dezyderiusz (756-74), książę Toskanii, był ostatnim królem longobardzkim. W latach 773-74 nastąpił podbój Królestwa Longobardów (zajęcie Pawii) przez Karola Wielkiego. Dezyderiusz musiał abdykować. Państwo longobardzkie zostało połączone z frankijskim. Niezależne pozostało jedynie longobardzkie księstwo Benewentu.


 
 
[góra strony]
Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach