Historia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:  Wirtualny Wszechświat > Historia > Dzieje państw  
  Jesteś tutaj
Dzieje
państw

© Prószyński i S-ka
Warszawa 2000

  Spis treści
Wirtualny
Atlas
Historyczny
Starożytna
Grecja
Dzieje państw

XXXVII 73. Wzrost znaczenia Karolingów

Lata 639-751 określa się jako rządy tzw. gnuśnych królów. Panujący wówczas Merowingowie byli bowiem jedynie władcami tytularnymi. W ich rękach pozostały zaledwie resztki domeny królewskiej. Reszta, pod presją arystokracji, została przez władców przekazana w ręce urzędników. Również administracyjne, sądownicze i wojskowe kompetencje królów przejęła arystokracja.

Pepin II z Heristalu (679-714) został majordomem Austrazji, a po zwycięstwie pod Tertry nad majordomami z Neustrii i Burgundii w 687 r. rządził jako majordom całym państwem. Dzięki temu stało się możliwe utrzymanie jedności państwa Franków. Jego centrum polityczne przeniosło się nad Mozelę, Mozę i dolny Ren.

Zwycięstwo nad Fryzami pod wodzą Radboda pozwoliło włączyć zachodnią Fryzję w skład państwa Franków (689). Założenie biskupstwa w Utrechcie i klasztoru w Echternach miało służyć nawracaniu Fryzów (ok. 690). Nie udało się jednak trwale związać z państwem Franków Alamanów (709-12). Niemal pełną samodzielność uzyskali również Bawarowie, Turyngowie, Alamanowie i Bretonowie (672).

Pepin, sam nie będąc monarchą, faktycznie zapoczątkował rządy nowej dynastii, zwanej później Karolingami. Karol Młot (714-41), nieślubny syn Pepina II, zdobył stanowisko majordoma i po walkach z Neustrią i Akwitanią, podniósł państwo Franków z upadku. Podporządkował sobie także Alamanów i Turyngów, prowadził walki z Sasami i uzależnił Bawarię.

W 732 r. doszło do inwazji na Galię Arabów hiszpańskich pod wodzą Abd ar-Rahmana. Najeźdźcy spustoszyli Akwitanię i skierowali się na północ, ku Loarze. W bitwie pod Poitiers pokonał ich jednak Karol Młot. Zwycięstwo to nie zapobiegło co prawda kolejnym najazdom Arabów na państwo Franków, lecz trwale powstrzymało ich ekspansję północ.

W 741 r. Karol Młot (który rządził od 737 r. samodzielnie nie osadzając na tronie kolejnego Merowinga) przed śmiercią podzielił swe państwo między wychowanych w klasztorze St. Denis synów. Karloman otrzymał wschód, czyli Austrazję, Szwabię oraz Turyngię. Natomiast Pepin Krótki - zachód z Neustrią, Burgundią oraz Prowansją. Akwitania i Bawaria pozostały pod wspólnym zarządem obu braci. W wyniku wielu wypraw został złamany opór Akwitańczyków, Bawarów, Sasów i Szwabów.

Po wstąpieniu do klasztoru Karlomana w 747 r. Pepin Krótki stał się jedynym władcą państwa Franków. W 751 r. dokonała się zmiana dynastii. Papież Zachariasz (741-52) zgodził się bowiem na pozbawienie tronu ostatniego władcy z dynastii Merowingów, Childeryka III, który został odesłany do klasztoru. W Soissons "wszyscy Frankowie" obwołali Pepina królem, a papieski legat, arcybiskup Moguncji, Bonifacy, namaścił go świętym olejem i koronował. Już jako król Pepin I uzyskał on od papieża Stefana II (752-57) dodatkowo zgodę na sakrę królewską dla członków swej rodziny.

W 754 r. na mocy układów w Ponthion i Quierzy papież Stefan poprosił Pepina o pomoc w walce przeciwko królowi Longobardów, Aistulfowi. W zamian oddał Rzym pod opiekę króla Franków i namaścił ponownie Pepina w St. Denis. Pepin i jego synowie otrzymali tytuł patrycjuszy rzymskich (protektorów Rzymian). W dwóch zwycięskich wyprawach Pepin zmusił Aistulfa do oddania zagarniętych ziem (egzarchat Rawenny, Pentapolis) i podarował je papieżowi (jako tzw."darowiznę Pepina"). Wraz z księstwem Rzymu obszary te stworzyły podwaliny świeckiego władztwa papieży - Państwa Kościelnego.

W ostatnich latach swego panowania Pepin odebrał Arabom Narbonnę (759), a w latach 760-68, po kilku zwycięskich wyprawach, pokonał księcia Akwitanii. Przed śmiercią w 768 r., podobnie jak jego ojciec, Pepin I dokonał podziału państwa między swych synów Karola i Karlomana. Ten ostatni umarł tuż przed wybuchem otwartego konfliktu z bratem o władzę w 771 r.


 
 
[góra strony]
Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach