XLII 78. Kanut Wielki

Kanut (Knud) Wielki (1016-35) był synem Swena I Widłobrodego, króla Danii, i Świętosławy, córki księcia polskiego Mieszka I. Stworzył on państwo obejmujące Danię, Norwegię i Anglię. Uczynił on z Anglii bazę wyjściową dla swego państwa nad Morzem Północnym. By ugruntować władzę poślubił wdowę po Etelredzie i przyjął chrzest. Nadawał ziemię członkom swojej drużyny, nie przeprowadził jednak generalnej konfiskaty dóbr. Zatrzymał jedynie osobistą straż, resztę wojsk odesłał do ojczyzny. Utworzenie nowych księstw (obsadzonych przez krewnych Kanuta, jak również przez Anglików) zniweczyło jednak jedność państwa. Po śmierci Kanuta do 1042 r. Anglią rządzili jego synowie.

Edward Wyznawca (1042-66), syn Etelreda, z powodu powołania zdominowanej przez Normanów administracji centralnej, wszedł w konflikt z anglosaskim stronnictwem narodowym pod wodzą earla Godwina z Essexu. Po śmierci Edwarda królem został wybrany przez możnowładców syn Godwina, Harald II. Pretensje do tronu zgłosił jednak również Wilhelm, książę Normandii (od 1035 r.), powołując się testament Edwarda Wyznawcy i swe pokrewieństwo z dynastią anglosaską. Książę Wilhelm po wylądowaniu z wojskiem w Anglii. pokonał Haralda 14 października 1066 r. W bitwie pod Hastings. Harald zginął podczas tego starcia. Akcja Wilhelma była pierwszym od czasów Juliusza Cezara i ostatnim w historii udanym desantem na Anglię.