Historia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:  Wirtualny Wszechświat > Historia > Dzieje państw  
  Jesteś tutaj
Dzieje
państw

© Prószyński i S-ka
Warszawa 2000

  Spis treści
Wirtualny
Atlas
Historyczny
Starożytna
Grecja
Dzieje państw

XLVII 94. Rządy Ottona I Wielkiego (936-73)

Otton I Wielki (936-73), syn Henryka I, został wyznaczony przez niego na następcę. W Akwizgranie był intronizowany przez możnowładców, a po aklamacji zgromadzonego ludu, namaszczony i koronowany przez arcybiskupów. W czasie uczty koronacyjnej frankoński książę Eberhard sprawował urząd stolnika, książę Gizelbert lotaryński - komornika, książę Herman szwabski - podczaszego, zaś książę bawarski Arnulf - marszałka. Uczta ta stała się symbolem podporządkowania uczestniczących w tej ceremonii książąt Ottonowi.

W latach 936-37 Otton utworzył marchie dla ochrony granicy wschodniej. Na ich czele stanęli Herman Billung oraz margrabia Gero.

W 939 r. doszło do buntu książąt przeciw Ottonowi. Eberhard frankoński i Gizelbert lotaryński wraz z Henrykiem, bratem Ottona, zostali jednak pokonani przez księcia szwabskiego Hermana w bitwie pod Andernach. Eberhard zginął w walce, natomiast Gizelbert utonął w Renie. Ułaskawiony Henryk poddał się ostatecznie w 941 r., po kolejnym nieudanym spisku przeciw bratu. Otton powierzył Lotaryngię Konradowi Rudemu, Bawarię - Henrykowi, Szwabię zaś Ludolfowi. Sam objął bezpośrednią władzę nad Frankonią.

W 950 r. Otton podporządkował sobie Bolesława, księcia Czech.

Na apel o pomoc Adelajdy burgundzkiej Otton wyruszył do Pawii (I wyprawa włoska) i tam, bez wyboru i koronacji, ogłosił się królem Longobardów. By wzmocnić swe prawa do korony poślubił Adelajdę. Berengar przyjął Italię w lenno, ale musiał odstąpić Bawarii Istrię, Friul i hr. Werony (951-52).

W latach 953-54 miał miejsce kolejny bunt, tym razem Ludolfa i Konrada Rudego. Został on stłumiony przez Ottona po odparciu najazdu węgierskiego. Tym razem Szwabia przypadła Burchardowi, zaś Lotaryngię objął brat Ottona, Bruno, arcybiskup Kolonii.

Dnia 10 VIII 955 r. Otton zadał Węgrom decydującą klęskę na Lechowym Polu. W październiku tegoż roku nad Reknicą pokonał Słowian. Działalność misyjną wśród nich prowadziły nowo zakładane biskupstwa (Szlezwik, Oldenburg, Hawelberg, Brandenburg, Miśnia, Merseburg i Żytyce - później Naumburg), podporządkowane arcybiskupowi Magdeburga (968), oraz biskupstwa w Pradze (973) i Ołomuńcu (975) podległe arcybiskupowi Moguncji.

W latach 961-65 Otton poprowadził drugą wyprawę do Włoch. W jej trakcie, 2 lutego 962 r. odbyła się w Rzymie jego koronacja na cesarza. Podczas kolejnej (trzeciej) wyprawy włoskiej (966-72) książęta longobardzcy południowej Italii złożyli hołd Ottonowi. Walki z wojskami bizantyńskimi w Kalabrii nie przyniosły rozstrzygnięcia. Aby zapobiec utracie posiadłości bizantyńskich, Konstantynopol uznał cesarski tytuł Ottona.


 
 
[góra strony]
Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach