LI. NORWEGIA (OK. 900-1280)

Ok. 900 Harald Pięknowłosy z rodu Ynglingów zjednoczył królestwo. Natomiast Olaf Tryggvasson (995-1000) i Olaf Święty (1016-28) przeprowadzili chrystianizację kraju, nierzadko przy tym uciekając się do użycia siły.

Po wygnaniu Swena, syna Kanuta Wielkiego, królem Norwegii został Magnus Dobry (1035-47). Po nim panował, wuj Kanuta, Harald Hardrade (1047-66), który zginął próbując opanować Anglię. Za jego następców zostały ufundowane biskupstwa i rozwijają się miasta. Przez blisko sto lat (1130-1240) Norwegia była pogrążona w wojnach domowych o koronę królewską.

W 1152 r. powstało arcybiskupstwo Nidaros (Trondheim). Powoli Kościół stał się jedyną zorganizowaną siłą w państwie. W 1164 r., podczas zjazdu w Bergen, biskupi domagali się dla siebie prawa wyboru króla.

Na czele stronnictwa antykościelnego (tzw. Birkenbeine) stanął Swerre (1184-1202), który zmusił biskupów, aby go koronowali. Interdykt Innocentego nie przeszkodził Swerrowi w zbudowaniu silnego dziedzicznego królestwa.

Panujący blisko pół wieku (1217-63) Haakon Haakonsson, wnuk Swerra, zginął na wyspie Man, w walce o Hybrydy. w 1261 r. Norwegowie dokonali podboju Grenlandii, a w latach 1262-64 opanowali Islandię.

Magnus Lagaboetir (Prawodawca; 1263-80) zakupił w 1266 r. Hybrydy od Szkocji i zakończył spór z Kościołem, przyznając mu własne sądownictwo i swobodne obsadzanie urzędów kościelnych.