Historia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:  Wirtualny Wszechświat > Historia > Dzieje państw  
  Jesteś tutaj
Dzieje
państw

© Prószyński i S-ka
Warszawa 2000

  Spis treści
Wirtualny
Atlas
Historyczny
Starożytna
Grecja
Dzieje państw

LIII 105. Polityka włoska Fryderyka I

W 1153 r. Fryderyk zawarł z papieżem Eugeniuszem III ugodę w Konstancji. Fryderyk I obiecał papieżowi pomoc przeciwko buntującym się Rzymianom (komunie rzymskiej i Arnoldowi z Bresci) oraz Normanom. W zamian Eugeniusz obiecał mu koronę cesarską.

W 1154 r. ruszyła pierwsza wyprawa włoska. Fryderyk wydał papieżowi Arnolda z Bresci, zaś papież Hadrian IV (1154-59) koronował go na cesarza (1155). Z racji zaniechanego ataku na Normanów papież zawarł z Wilhelmem I, królem Sycylii (1154-66), pokój w Benewencie (1156). Na jego mocy Sycylia, Apulia i Kapua zostały nadane Wilhelmowi w lenno.

W październiku 1157 r. na zjeździe w Besançon wybuchł spór legata papieskiego, kardynała Rolanda Bandinelli, z kanclerzem Rajnaldem z Dassel (1156-67, od 1159 r. arcybiskupem Kolonii) o użycie słowa beneficium (feudum - lenno lub bonum factum - dobrodziejstwo) w odniesieniu do korony cesarskiej.

Druga wyprawa włoska miała miejsce w latach 1158-62. W konstytucjach ogłoszonych na Polach Ronkalijskich w listopadzie 1158 r. Fryderyk domagał się zwrotu na rzecz korony cesarskich majątków i uprawnień (regalia) zagarniętych przez cieszące się autonomią miasta-państwa, jak również obrony praw cesarstwa przez cesarskich urzędników.

W 1159 r doszło do jednoczesnego wyboru dwóch papieży - Aleksandra III (1159-81) i Wiktora IV (1159-64). Powstała antycesarska Liga Werońska. Wiktor IV został uznany przez cesarza na synodzie w Pawii (1160). Świat zachodni podzielił się na dwa obozy (do 1177 r.). Schizmy tej nie zlikwidowało spotkanie Ludwika VII, króla Francji, z Fryderykiem I pod St. Jean de Losne.

W latach sześćdziesiątych XII w. Fryderyk Barbarossa dwukrotnie wyprawiał się do Włoch - w latach 1163-64 (III wyprawa) i 1166-68 (IV wyprawa). Podczas tej ostatniej jego wódz Rajnald z Dassel odniósł zwycięstwo nad włoskimi przeciwnikami cesarza w bitwie pod Tusculum. Wybuch zarazy (i śmierć Rajnalda) zmusiły jednak wojska cesarskie do odwrotu. W Italii powstała Liga Lombardzka, która połączyła się z wkrótce z antycesarską Ligą Werońską. (Wzniesiono wówczas twierdzę w Alessandrii, mającą być głównym punktem oporu Ligii).

Podczas V wyprawy włoskiej (1174-78) Fryderyk bezskuteczne oblegał Alessandrię, a Henryk Lew odmówił mu udzielenia pomocy wojskowej (zjazd w Chiavenna). Po nieudanej próbie zawarcia separatystycznego pokoju z Lombardczykami i po klęsce w 1176 r. W bitwie pod Legnano, Fryderyk zawarł w Agnani wstępny pokój z papieżem Aleksandrem III. Wkrótce potem zawarto pokój w Wenecji (1177). Wprowadzał on zawieszenie broni z Lombardią i Sycylią i zawierał ugodę z papieżem.

W 1183 r. Barbarossa wynegocjował w Konstancji warunki pokoju z Lombardczykami. W zamian za uznanie Ligi Lombardzkiej i odstąpienie miastom regaliów w obrębie murów miejskich, wprowadzono cesarską inwestyturę urzędników wybranych przez miasta.

W latach 1178-80 miał miejsce "proces Henryka Lwa". Sascy możnowładcy oskarżyli księcia przed cesarskim sądem dworskim o złamanie pokoju krajowego. Ponieważ ten nie stawiał się na kolejne rozprawy, został skazany na banicję. W drugim procesie (lennym) Henryk stracił swoje lenna Rzeszy (Bawarię i Saksonię). Na mocy postanowień powziętych na zjeździe w Gelnhausen Saksonia przypadła Bernardowi, hr. Anhalt, a Bawaria Ottonowi Wittelsbachowi. Styria stała się samodzielnym księstwem. Arcybiskup Kolonii otrzymał godność księcia Westfalii i część Engern.

Po porażce poniesionej w wojnie domowej (1180-81) Henryk Lew podporządkował się cesarzowi (1181) i otrzymał dziedziczne dobra brunszwicko-lüneburskie. Jego lennicy w Meklemburgii i na Pomorzu stali się bezpośrednimi wasalami Rzeszy i cesarza, zaś Lubeka - miastem cesarskim.

Ostatnia szósta wyprawa Fryderyka I Barbarossy do Włoch miała miejsce w latach 1184-86. Cesarz zawarł przymierze z Mediolanem. Tam też miała miejsce jego koronacja na króla Italii i zaślubiny z Konstancją, księżniczką sycylijską. Dowiedziawszy się o tym papież Urban III (1185-87) zawarł antycesarski sojusz z książętami północnoniemieckimi.

W odpowiedzi Fryderyk w 1187 r. W Toul zawarł sojusz z Filipem II Augustem, królem Francji. Wydarzenie to dało początek sojuszowi Hohenstaufów i Kapetyngów przeciwko Welfom i Andegawenom.

W 1188 r., na wiadomość o zdobyciu przez Saladyna Jerozolimy, Fryderyk zorganizował krucjatę i stanął na jej czele. Zginął w czasie tej wyprawy, utopiwszy się 1190 r. W jednej z rzek Azji Mniejszej.

Podstawą na której opierała się władza Fryderyka Barbarossy były rodowe dobra Staufów, majątki Rzeszy oraz Górna Burgundia (Arelat), której dziedziczkę, Beatrycze, poślubił w 1156 r. Dodatkowo, w 1178 r. przyjął on koronę królewską Burgundii w Arles.


 
 
[góra strony]
Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach