Historia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:  Wirtualny Wszechświat > Historia > Dzieje państw  
  Jesteś tutaj
Dzieje
państw

© Prószyński i S-ka
Warszawa 2000

  Spis treści
Wirtualny
Atlas
Historyczny
Starożytna
Grecja
Dzieje państw

LXXVIII 169. Panowanie Habsburgów

W 1477 r. wraz z dziedzictwem burgundzkim południowe prowincje z Holandią uzyskał Maksymilian I. Prowincje północne odziedziczyli Habsburgowie natomiast w 1543 r. W 1512 r. powstał burgundzki okręg cesarski. Karol V przekazał go linii hiszpańskiej Habsburgów (1551). Jego siedemnaście prowincji rozdzierały różnorodne konflikty i napięcia: narodowościowe (między romańskimi Walonami, a germańskimi Flamandami, gospodarcze (między zbiedniałą szlachtą i bogatym mieszczaństwem) oraz religijne (między katolickim południem a północną, otwartą wcześnie na nauki Lutraanabaptystów oraz (po 1563) Kalwina). Konflikty polityczne wynikały przede wszystkim z historycznych praw własności. Każde miasto i prowincja twardo broniło swych dawnych swobód i wolności.

Ustrój Niderlandów opierał się na samorządzie, który istniał w każdej prowincji. Organy centralne składały się z pełnomocnika króla, generalnego gubernatora, Rady Państwa i połączonego sejmu krajowego (stanów generalnych).

Niderlandy, będące najbardziej rozwiniętym regionem rzemieślniczym ówczesnej Europy, liczące ponad 200 zamożnych miast, przynosiły Habsburgom ok. siedem razy więcej dochodów z tytułu podatków, niż przywóz srebra z Ameryki srebro. Przez Rotterdam i Antwerpię przepływało ok. 50% światowego obrotu towarowego. Centrum europejskiego rynku pieniężnego stanowiła giełda w Antwerpii. Także dla mocarstwowej polityki Habsburgów Niderlandy, nazywane "cytadelą Europy" miały podstawowe znaczenie, ponieważ panowanie nad nimi utrzymywało Francję w okrążeniu.

Czołową rolę w polityce prowincji niderlandzkich odgrywała Małgorzata z Parmy, pełniąca rolę generalnego namiestnika (1559-67) i jej doradca, kardynał Mikołaj Granvella. Na czele społeczeństwa, dotkniętego do żywego ich prohiszpańską polityką, stali natomiast namiestnicy prowincji - Lamoral Egmont, Philippe Hoorn i Wilhelm Orański (1533-84). Filip II dążył do "hispanizacji" Niderlandów, wbrew miejscowym tradycjom religijnym i politycznym. W 1565 r. Filip zaostrzył inkwizycję i zmniejszył biskupstwa, by te łatwiej mogły nadzorować rekatolicyzację prowincji protestanckich. Protesty ludności (petycje) zostały odrzucone, arystokratyczni przywódcy zaś wyśmiani jako żebracy (geuze). W 1566 r. Egmont i Wilhelm Orański wystąpili przeciw wywołanym tym zamieszkom i niszczeniu obrazów religijnych przez protestantów. Mimo to, król nakazał pacyfikację kraju, powierzając to zadanie "żelaznemu księciu" Albie. W 1567 r. Niderlandach została wprowadzona dyktatura wojskowa ze specjalnymi sądami (tzw. "Krwawa Rada" w Brukseli). Rok później Egmont i Hoorn zostali straceni.


 
 
[góra strony]
Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach