Historia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:  Wirtualny Wszechświat > Historia > Starożytna Grecja  
  Jesteś tutaj
Historia starożytnej Grecji
Od Indoeuropejczyków do Mykeńczyków
Rozkwit kultury mykeńskiej
  Spis tematów
Historia starożytnej Grecji - spis tematów
  Pozostałe działy
Wirtualny Atlas Historyczny
Dzieje państw
Historia Polski
  Szukacz
   

Od Indoeuropejczyków do Mykeńczyków

Indoeuropejczycy a bliskowschodnie korzenie kultury greckiej
Europejskie kultury epoki brązu
Kultura pałaców Krety minojskiej
Kontakty cywilizacji minojskiej z Grecją mykeńską
Rozkwit kultury mykeńskiej
Schyłek i kres kultury mykeńskiej


Rozkwit kultury mykeńskiej

Spojrzenie na mykeńską społeczność w okresie jej rozkwitu da nam pojęcie o charakterze mykeńskiej potęgi. Archeolodzy chętnie prowadzą prace wykopaliskowe na cmentarzyskach nie z powodu chorobliwej fascynacji śmiercią, lecz dlatego, że w starożytności ludzie bardzo często wkładali do grobów różne przedmioty, tak specjalnie do tego przeznaczone, jak i używane przez zmarłych za życia. W Grecji epoki brązu żaden Mykeńczyk nie szedł do grobu bez swojego ekwipunku wojennego. Przykładem takiego znakomitego i bogatego ekwipunku jest kompletnie zachowana, wykonana z brązu zbroja znaleziona w Dendra (północno-wschodnia część Peloponezu), w grobie z XIV wieku p.n.e. Jej właściciel nosił pełny brązowy pancerz chroniący piersi, składający się z dwóch płyt, przedniej i tylnej, wykonaną z brązowych płyt dopasowaną spódniczkę, brązowe nagolenniki, naramienniki oraz kołnierz. Na głowie miał hełm z kłów dzika, z metalowymi ochraniaczami policzków. Obok ciała leżała skórzana tarcza, brązowe i gliniane naczynia oraz brązowy grzebień ze złotymi zębami. W pobliżu złożono też brązowe miecze, lecz złodzieje skradli je, zanim archeolodzy odkryli grób. Mykeński wojownik z Dendra nie oszczędzał na uzbrojeniu, zapewniając sobie broń najlepszej jakości, a jego rodzina uznała za właściwe złożenie tych kosztownych przedmiotów na zawsze do grobu, zamiast przekazać je przedstawicielowi następnego pokolenia.

Mykeńscy wojownicy uzbrojeni tak jak wojownik z Dendra wyruszali do boju na lekkich rydwanach, ciągnionych przez konie dwukołowych wozach bojowych, stanowiących najnowszy wynalazek wojennej techniki. Pojazdy te - niektórzy sądzą, że to Indoeuropejczycy przywieźli je ze sobą z Azji Środkowej - pojawiły się w różnych kulturach basenu Morza Śródziemnego i Bliskiego Wschodu w początkach drugiego tysiąclecia p.n.e. Najwcześniejszy zachowany do naszych czasów egejski wizerunek rydwanu znajduje się na mykeńskiej steli nagrobnej powstałej około roku 1500 p.n.e. Ludzie zamożni najwyraźniej pożądali tego produktu nowoczesnej techniki nie tylko ze względu na jego przydatność na wojnie, lecz także dlatego, że był on oznaką ich pozycji społecznej - z podobnych przyczyn w bliskich nam czasach dotychczasowi właściciele konnych powozów zaczęli kupować nowoczesne automobile. Pojawiły się niedawno sugestie, że uzbrojenie z grobu w Dendra było przeznaczone dla wojownika walczącego z rydwanu, a nie dla piechura, który w takim odzieniu nie mógłby poruszać się wystarczająco szybko i swobodnie. Na tej podstawie wnioskuje się, że główną siłą mykeńskich armii były rydwany z łucznikami. Obok nich biegli piesi wojownicy, nieco podobni do uczestniczących w pancernych bitwach drugiej wojny światowej żołnierzy piechoty, którzy kryli się w cieniu czołgów i pełnili rolę ruchomego źródła ognia. Te pomocnicze w mykeńskiej armii oddziały piechoty były eskortą dla rydwanów, strzegły obozów, po bitwie wyłapywały uciekających nieprzyjaciół oraz służyły jako siła uderzeniowa wszędzie tam, gdzie rzeźba terenu wykluczała wykorzystanie wozów bojowych. Wielu spośród tych pieszych wojowników było zapewne najemnikami.

Wojna była najwyraźniej głównym przedmiotem zainteresowania Mykeńczyków, przynajmniej tych, którzy mogli pozwolić sobie na tak kosztowne wyposażenie. Mykeńczycy nie wznosili wielkich budowli religijnych, takich jak ogromne świątynie budowane w tym samym okresie na Bliskim Wschodzie. Charakter wierzeń religijnych mieszkańców lądu greckiego w epoce brązu pozostaje w dużej mierze niejasny, choć powszechny pogląd głosi, że obiektem czci Mykeńczyków był panteon zdominowany przez bóstwa męskie, wiązany tradycyjnie z wojowniczą kulturą Indoeuropejczyków. Na tabliczkach pokrytych pismem linearnym B, obok imion bóstw nieznanych w czasach późniejszych, występują imiona bogów spotykanych później w greckiej religii (jak Hera, Zeus czy Posejdon). Często pojawia się tam też imię lub tytuł potnia ("pani", "władczyni"), odnoszący się do bóstwa żeńskiego, co świadczy o dużym znaczeniu bogiń w religii epoki brązu.

Rozwój żeglugi morskiej w epoce brązu umożliwił zarówno kupcom, jak i wojownikom odbywanie dalekich podróży. Kupcy, rzemieślnicy i przedsiębiorcy żeglowali w poszukiwaniu surowców, przede wszystkim metali, z Egiptu i Bliskiego Wschodu do Grecji, a także z Grecji do tych krain. W niektórych punktach śródziemnomorskiego wybrzeża Mykeńczycy zakładali nawet kolonie. W XV i XIV wieku p.n.e. nawykli do żeglugi mykeńscy wojownicy narzucili swoją zwierzchność Krecie i zapewne położyli kres istnieniu cywilizacji pałaców minojskich. Przyczyną tej wojny mogła być rywalizacja o handlowe wpływy w świecie śródziemnomorskim. W połowie XIV wieku p.n.e. cywilizacja mykeńska stała się najpotężniejszą cywilizacją świata egejskiego.


 
[góra strony]

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach