Historia
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:  Wirtualny Wszechświat > Historia > Starożytna Grecja  
  Jesteś tutaj
Historia starożytnej Grecji
Wojna peloponeska i jej następstwa
Wyprawa sycylijska
  Spis tematów
Historia starożytnej Grecji - spis tematów
  Pozostałe działy
Wirtualny Atlas Historyczny
Dzieje państw
Historia Polski
  Szukacz
   

Wojna peloponeska i jej następstwa

Przyczyny konfliktu
Strategia Peryklesa
Nieprzewidziana katastrofa
Niepewny pokój
Wyprawa sycylijska
Ostatnie dziesięć lat wojny
Życie w Atenach w czasie wojny peloponeskiej
Społeczeństwo Aten po wojnie peloponeskiej
Sokrates
Proces Sokratesa


Wyprawa sycylijska

W roku 415 p.n.e. Alkibiades nakłonił ateńskie zgromadzenie do wysłania wielkiej ekspedycji morskiej przeciwko Syrakuzom, spartańskiemu sprzymierzeńcowi na Sycylii. Dzięki tej wyprawie Ateńczycy i ich sprzymierzeńcy mieli sięgnąć po wielkie bogactwa oraz zapobiec udzieleniu pomocy Sparcie przez którąkolwiek z sycylijskich poleis. Oficjalnym powodem wysłania ekspedycji na Sycylię była chęć udzielenia pomocy sycylijskiej polis Egeście (zwanej także Segestą), z którą Ateny zawarły sojusz ponad trzydzieści lat wcześniej. Egesta nakłoniła Ateny do podjęcia wyprawy na Sycylię, wyraźnie zaniżając koszty, jakie trzeba było ponieść, by z powodzeniem prowadzić kampanię na wyspie. Syrakuzy, wspaniałe miasto leżące niedaleko południowo-wschodniego skraju wyspy, stanowiły najbardziej pożądaną zdobycz, a jednocześnie największe zagrożenie dla ateńskich ambicji.

W trakcie debaty, poprzedzającej w zgromadzeniu głosowanie nad ekspedycją, Alkibiades wraz ze swoimi zwolennikami przekonywał, że silna syrakuzańska flota wojenna poważnie zagraża bezpieczeństwu Aten i ich sojuszników, ponieważ w każdej chwili może przypłynąć z Sycylii na wody greckie i dołączyć do sił spartańskich. Przywódcą stronnictwa przeciwnego wyprawie był Nikiasz, lecz jego nawoływania o rozsądek nie zdołały osłabić entuzjazmu wzbudzonego mowami Alkibiadesa. Roztaczane przez niego wizje wojennej sławy przemawiały szczególnie do młodszych obywateli, którzy nie wiedzieli jeszcze, czym w rzeczywistości jest wojna. Zgromadzenie hałaśliwie poparło projekt Alkibiadesa, przegłosowując wysłanie na Sycylię największej floty, jaka kiedykolwiek wyruszyła z ziem greckich.

Zuchwałość i arogancja Alkibiadesa wraz z jego ogromnymi ambicjami politycznymi przysporzyły mu w Atenach wielu nieprzyjaciół. Wystąpili oni przeciw niemu w momencie, kiedy wyprawa miała opuścić Pireus. Alkibiadesa oskarżono o uczestnictwo w wydarzeniach noszących wszelkie znamiona świętokradztwa, do których doszło w wieczór poprzedzający wyruszenie ekspedycji. Incydent dotyczył herm. Były to kamienne, wysokie, czworoboczne słupy z wyrzeźbionymi narządami męskimi, zwieńczone popiersiem Hermesa; ustawiano je w całym mieście, miały bowiem strzec bram, przejść i granic. Herma stała na prawie każdym przecięciu ulic, ponieważ skrzyżowania były, przynajmniej w sferze symboliki, strefami specjalnego zagrożenia. Tuż przed wypłynięciem floty nieznani sprawcy dokonali świętokradztwa, obtłukując fallusy. O udział w tym akcie wandalizmu oskarżono Alkibiadesa, a jego wrogowie natychmiast przypomnieli, że przed laty sparodiował na scenie święty rytuał misteriów eleuzyńskich. Postawiony mu zarzut był bardzo poważny i wywołał niemałe zamieszanie. Alkibiades nalegał na natychmiastowe przeprowadzenie rozprawy, chcąc oczyścić się z zarzutów w chwili, gdy jego popularność sięgnęła szczytu, a wspierający go żołnierze byli jeszcze w mieście. Wrogom Alkibiadesa udało się jednak doprowadzić do odłożenia rozprawy pod pretekstem, że nie można wstrzymywać ekspedycji. Alkibiades wypłynął więc razem z flotą, ale niedługo później wysłano z miasta posłańca, który nakazał mu, aby powrócił do Aten i stawił się przed sądem. Reakcja Alkibiadesa była zaskakująca - zbiegł do Sparty.

Ta zdrada pozbawiła ateńską wyprawę przeciw Sycylii silnego i stanowczego wodza. Ateńska flota była tak ogromna, że nawet bez świetnego dowództwa odnosiła początkowo zwycięstwa nad Syrakuzami i ich sojusznikami, niezdecydowanie Nikiasza doprowadziło jednak do utraty wszystkich płynących stąd korzyści. Ateńskie zgromadzenie wysłało na Sycylię posiłki pod wodzą Demostenesa, lecz także one nie zdołały pokonać Syrakuz, które dysponowały znacznymi siłami, na dodatek kompetentnie dowodzonymi, Alkibiades przekonał bowiem Spartan, by wysłali do Syrakuz zdolnego oficera, mającego dowodzić obroną miasta i walką z Ateńczykami. Siły ateńskie znalazły się wreszcie w pułapce w porcie syrakuzańskim i w 413 roku p.n.e. zostały kompletnie rozbite w decydującej bitwie morskiej. Ci, którzy przeżyli, usiłowali wydostać się z pułapki drogą lądową, jednak w trakcie kilkudniowych walk wybito ich i pojmano niemal co do jednego; zginął wówczas także Nikiasz. Wyprawa sycylijska to sromotna klęska Aten; ciężkie straty poniosła flota stanowiąca główną siłę militarną polis.


 
[góra strony]

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach