Kultura Antyczna
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:  Wirtualny Wszechświat > Kultura antyczna > Słownik sztuki starożytnej Grecji i Rzymu  > Hasła na literę P  
Portret rzymski (rzeźba)

Jeden z najbardziej interesujących typów rzymskiej rzeźby. Chodziło w nim o realistyczne przedstawienie portretów Rzymian. Cechą charakterystyczną było zgeometryzowanie kształtów i bardzo dosłowne, drobiazgowe przedstawianie włosów, a także wyrazistość rysów, dzięki czemu portrety nabierały ekspresji. Pod koniec czasów Republiki pojawiają rzeźbione w kamieniu portrety nagrobne, reliefowe i pełne, przedstawiające popiersia osób prywatnych. Ten właśnie typ przedstawienia jako najczęściej reprezentowany bywa utożsamiany w ogóle z portretem republikańskim. Charakterystyczną cechą portretów z II w. p.n.e. jest przedstawienie samej głowy z częścią szyi. Wyróżniamy kilka ich typów. Pierwszym z nich są portrety-maski przedstawiające starszych mężczyzn, charakteryzujące się weryzmem (podkreślaniem fizycznych cech podeszłego wieku), dokumentalnym odtworzeniem szczegółów: przerysowana sieć zmarszczek, bruzdy wokół ust i na czole, zapadnięte policzki, ostry nos, głęboko osadzone oczy. Genezą ich powstania były najprawdopodobniej woskowe maski pośmiertne. Z reguły zachowały się portrety osób nieznanych. Druga grupa to portrety wybitnych polityków. Mamy tutaj do czynienia z bardziej plastycznym i miękkim opracowaniem twarzy i włosów. Przedstawienia nie są tak realistyczne, lecz jakby nieco bardziej wyidealizowane. Wreszcie trzeci typ portretów to rzeźby kobiet. Charakterystyczną ich cechą jest jeszcze większe łagodzenie i idealizowanie rysów. Widać tu o wiele silniejszy wpływ rzeźby hellenistycznej. Wynika to z braku portretów pośmiertnych kobiet. Główną zmianą w portrecie czasów późniejszych jest idealizacja rysów, co tłumaczy się wpływem wzorów greckich, oraz wprowadzenie barków. Rzeźbę portretową cechuje dalej staranność w opracowaniu szczegółów, cyzelowanie włosów i szat. W portrecie kobiecym pojawia się charakterystyczna fryzura (tzw. gniazdo os). Rzeźba portretowa pozostała do końca starożytności żywą i oryginalną dziedziną sztuki rzymskiej.

Portret rzymski (rzeźba)

"Statua Barberini": patrycjusz z portretami przodków. Rzym. Palazzo dei Conservatori.
  Jesteś tutaj
Słownik sztuki starożytnej Grecji i Rzymu
Autor:
Alfred Twardecki


Hasło:
Portret rzymski (rzeźba)
  Litery
A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U V W Z
Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach