Matematyka
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:   Wirtualny Wszechświat >  Matematyka >  Matematycy polscy    
  Jesteś tutaj
Matematycy polscy
  Spis rzeczy

SLESZYŃSKI (ŚLESZYŃSKI) JAN
(1854-1931)

Urodził się 11 lipca 1854 w Lisiance w powiecie żmigrodzkim na Kijowszczyźnie. W 1871 ukończył gimnazjum w Odessie. W latach 1871-1875 studiował na Wydziale Matematyki uniwersytetu w Odessie i uzyskał stopień magistra matematyki czystej. W 1880 otrzymał stypendium Ministerstwa Oświaty i kontynuował studia w Berlinie, gdzie słuchał wykładów L. Kroneckera, E. E. Kummera i K. Weierstrassa. Tam przygotował pracę z rachunku wariacyjnego pod kierunkiem Weierstrassa, na podstawie której po powrocie do Odessy w 1883 uzyskał veniam legendi. W tym samym roku jako docent rozpoczął wykłady z analizy na uniwersytecie w Odessie. W 1892 uzyskał dyplom doktorski, będący odpowiednikiem polskiej habilitacji, na podstawie rozprawy z teorii najmniejszych kwadratów. W 1893 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1898 profesorem zwyczajnym uniwersytetu w Odessie. Na uniwersytecie wykładał głównie rachunek różniczkowy i całkowy, teorię liczb i rachunek prawdopodobieństwa. Wykładał także analizę wyższą na Wyższych Kursach Żeńskich. W 1911 przyjechał do Krakowa i rozpoczął wykłady na Uniwersytecie Jagiellońskim jako docent prywatny z tytułem profesora zwyczajnego. W 1919 został mianowany profesorem zwyczajnym matematyki i logiki matematycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1921 został członkiem korespondentem Akademii Umiejętności, a w 1925 został mianowany profesorem honorowym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był autorem publikacji z teorii liczb i logiki matematycznej. Wydał m.in. O znaczeniu logiki dla matematyki i O pierwszych stadiach pojęć nieskończonościowych (Poradnik dla samouków, t. III 1923). Z innych publikacji na uwagę zasługują wykłady uniwersyteckie w opracowaniu jego uczniów: dwutomowa Teoria dowodu (1923 i 1929, opracowana przez S. K. Zarembę) i Teoria wyznaczników (1926, opracowana przez S. Rozentala). Zmarł 9 marca 1931 w Krakowie.

Dokumentacja:
- A. Hoborski: Jan Sleszyński, "Wiadomości Matematyczne", t. XXXVI, 1934.
- S. Gołąb: Jan Sleszyński, Studia z dziejów Katedr Wydziału Matematyki, Fizyki, Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1964.

Opracował Stanisław Kolankowski


Biogram ten jest częścią Słownika matematyków polskich, Prószyński i S-ka (w przygotowaniu)

Do góry

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach