Informacje
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:  Wirtualny Wszechświat > Informacje > Nowinki 2000-2002 > Astronomia > Nowinka z dn. 23-08-2000  
 Jesteś tutaj
nowinka:
Metanowe deszcze?
autor:
Jarosław Włodarczyk
z dnia:
23-08-2000





Metanowe deszcze?

Astronomowie podejrzewają, że na Tytanie, największym księżycu Saturna, padają metanowe deszcze. Skłaniają ich do tego wyniki obserwacji Tytana, przeprowadzonych w podczerwieni przez Caitlin A. Griffith z Uniwersytetu Północnej Arizony (USA).

Tytan, mimo że lokuje się w klasie księżyców planet, jest większy od Merkurego. Średnica największego naturalnego satelity Saturna wynosi 5120 km. Przypuszcza się, że powierzchnię Tytana pokrywa ocean ciekłego etanu oraz metanu. Szczególnie istotną cechą Tytana jest gęsta atmosfera, wypełniona związkami azotu i węgla. I zasnuta gęstymi chmurami, które uniemożliwiają bezpośrednie obserwacje powierzchni księżyca. Pierwsze informacje o jakichkolwiek strukturach powierzchniowych Tytana astronomom udało się uzyskać dzięki obserwacjom prowadzonym w podczerwieni, gdyż dla tego rodzaju promieniowania atmosfera największego księżyca Saturna pozostaje niemal przezroczysta.


Cztery oblicza Tytana - zmieniające się wraz z obrotem księżyca wokół osi - na zdjęciach wykonanych przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a w bliskiej podczerwieni. Ciemne obszary to według jednych oceany węglowodorów, a według innych - węglowodorowa smoła na skalistej powierzchni Tytana; najjaśniejsze obszary mogą być skupiskami lodu (amoniakalnego). Fot. JPL/NASA.

Wyniki najnowszych obserwacji na falach podczerwonych świadczą o tym, że w atmosferze Tytana powstają obłoki, które po mniej więcej dwóch godzinach znikają. Dzieje się to na wysokości około 15 km, gdzie z kropelek metanu powinny formować się chmury kłębiaste, czyli cumulusy. Ich krótki czas życia sugeruje... gwałtowne opady. Kwestią otwartą pozostaje tylko, jak wiele metanowych kropel dociera do powierzchni księżyca Saturna. Albowiem małe kropelki mogą wyparować, zanim zetkną się z falami węglowodorowych oceanów lub bryłami amoniakalnego lodu.

Jarosław Włodarczyk

[  góra strony  ]

 

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach