Informacje
  Wiw.pl   Na bieżąco:  Informacje   Co nowego   Matematyka i przyroda:  Astronomia   Biologia   Fizyka   Matematyka   Modelowanie rzeczywistości   Humanistyka:  Filozofia   Historia   Kultura antyczna   Literatura   Sztuka   Czytaj:  Biblioteka   Delta   Wielcy i więksi   Przydatne:  Słowniki   Co i gdzie studiować   Wszechświat w obrazkach    
  Jesteś tutaj:  Wirtualny Wszechświat > Informacje > Nowinki 2000-2002 > Astronomia > Nowinka z dn. 19-12-2000  
 Jesteś tutaj
nowinka:
Na Ganimedesie mokro?
autor:
Jarosław Włodarczyk
z dnia:
19-12-2000





Na Ganimedesie mokro?
Niewykluczone, że na największym księżycu Układu Słonecznego, jowiszowym Ganimedesie, istnieje podpowierzchniowa warstwa wody. Byłby to kolejny - po Europie i Kallisto - naturalny satelita planety olbrzyma obdarzony oceanem.

O możliwej obecności wody pod powierzchnią Ganimedesa ogłoszono 15 grudnia 2000 r. na jesiennej konferencji Amerykańskiego Towarzystwa Geofizycznego. Hipotezę taką postawił zespół opracowujący dane zgromadzone podczas przelotu sondy Galileo w pobliżu księżyca w maju 2000 r. Ocean o głębokości kilku-kilkunastu kilometrów miałby kryć się między dwiema warstwami lodu, na głębokości 150-200 kilometrów pod powierzchnią Ganimedesa. Ciepła do utrzymania wody w stanie ciekłym dostarczałaby naturalna radioaktywność tego satelity Jowisza, a więc inaczej niż w wypadku Europy, gdzie za główny mechanizm grzania uważa się oddziaływania pływowe doznawane ze strony masywnej planety olbrzyma.

Obraz fragmentu powierzchni Ganimedesa
powiększenie...

Obraz fragmentu powierzchni Ganimedesa uzyskany przez sondę Galileo w maju 2000 r. z odległości 3350 kilometrów. Środkowy ukośny pas to Arbela Sulcus - relatywnie młody obszar, z liniowymi tworami i niewielką liczbą kraterów uderzeniowych. Z prawej strony (wschodniej) znajdują się stare tereny Nicholson Regio, z lewej (zachodniej) - obszar o pośrednim wieku. Zdjęcie obejmuje fragment powierzchni wielkości 89 x 26 kilometrów i ma rozdzielczość 34 metry na piksel. Fot. JPL/NASA.

O obecności wodnego oceanu, i to dość zasolonego (mniej więcej tak jak ziemskie oceany), wydedukowano m.in. na podstawie analizy pomiarów magnetyzmu Ganimedesa. Ma on dość silne własne pole magnetyczne, ale odczyty magnetometru Galileo sugerują istnienie dobrze przewodzącego elektryczność ośrodka. Raczej słonej wody niż lodu. Poza tym badania prowadzone z pokładu sondy w podczerwieni wykazują, że na fragmentach powierzchni księżyca występują minerały, które mogły powstać w wyniku wypływu słonej wody. Wreszcie, nowe, szczegółowe obrazy powierzchni Ganimedesa ukazują tak interesujące jej cechy, jak Arbela Sulcus - młody region przecinający w poprzek starsze obszary. Być może Arbela Sulcus powstał w wyniku oddzielenia się lodowej skorupy księżyca.

Sonda Galileo zbliży się do Ganimedesa ponownie 28 grudnia 2000 r., choć nie na tak niewielką odległość jak w maju (największe wówczas zbliżenie wyniosło 809 kilometrów). Ciekawe, czy i ta misja dostarczy kolejnych poszlak obecności na największym księżycu Układu Słonecznego podpowierzchniowego, słonego oceanu wody.
Jarosław Włodarczyk
[  góra strony  ]

Wiw.pl  |  Na bieżąco  |  Informacje  |  Co nowego  |  Matematyka i przyroda  |  Astronomia  |  Biologia  |  Fizyka  |  Matematyka  |  Modelowanie rzeczywistości  |  Humanistyka  |  Filozofia  |  Historia  |  Kultura antyczna  |  Literatura  |  Sztuka  |  Czytaj  |  Biblioteka  |  Delta  |  Wielcy i więksi  |  Przydatne  |  Słowniki  |  Co i gdzie studiować  |  Wszechświat w obrazkach